dreamland

O kafanı değiştir...

2012-02-15T08:08:00.012+02:00

Hiç acımadan kesti saçlarımı. Arkamı dönüpte yere baktığımda en az 6-7 cm kadar kesilmiş saçlarımı görünce o an içim acıdı , pişman oldum. Oysaki ben sadece kırılmış uçlarını temizletmek istemiştim ama durum sandığımdan daha ciddiymiş. Uzun zamandır cansız duran saçlarıma can verme zamanı gelmişte geçiyormuş bile...

"Merak etme , kafana da takma kökü sende , uzar " dedi. Dedi ama uzamıyor ki bu illet saç . "Artık en yakın şahidim sensin" dedim . Kesiyorsun kesiyorsun , tam uzuyor yine kesiyorsun . Birde demez mi? " 6 aylık saçı kestim " diye. Sonuç , yıllardır değişmeyen saç uzunluğu . Ama bugün değişti . Hemde neredeyse toplanamayacak kadar değişti. Şimdilik şekil verilmiş haliyle pek anlaşılmasa da yıkadığım zaman bonus kafa olacakmışım gibi hissediyorum.

Aldığım ilk tepkiler gayet olumluydu ama benim için gerçekten büyük bir değişiklik oldu. Değişiklikleri kolay kabul eden biri olmadığımdan alışmam biraz zaman alacak . Oğlum beni görünce "Çabuk git , o kafanı değiştir" dese de, o da benim gibi değişiklikleri kabul edemeyişinden ....

Gamze Anne için ...

2012-02-12T11:26:00.004+02:00

Gamze için gerekli bilgiler ve son durum

Gamze anneyi pek çoğumuz artık tanıyor ve durumunu biliyoruz. Ancak bilmeyenler için tekrar kısa bir bilgilendirme yapalım:

Gamze genç bir anne… 3 yaşında bir oğlu var ve kendisine lösemi teşhisi konuldu. Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Onkoloji Bölümünde yatıyor. Son durum:

* "ŞU ANDA KAN GEREKMİYOR”.

* İlik nakli gerekli. İlik nakli için donör aranmaya pazartesi günü (13.02.2012) günü başlanacak.

* Pazartesi günü kemoterapiye başlanacak. “ÖNÜMÜZDEKİ HAFTADAN İTİBAREN” Trombosit ihtiyacı olacak. “ALINAN TROMBOSİT EN FAZLA 5 GÜN SAKLANABİLDİĞİNDEN, İHTİYAÇ OLDUKÇA” A RH + grubundakilerin Dokuz Eylül Üniversitesi’ne gidip “TROMBOSİT” vermeleri gerekecek.

* Pazartesi günü kemoterapiye başlanacak.

* Kardeşinin iliği uymamış, yakın akrabaların uyma ihtimali yüzde 1 imiş. Diğerlerinin uyma ihtimali ise 40 binde 1. Çapa’da 27 bin donör örneği varmış. Oranın düşüklüğünü hesaplayabilirsiniz.Bu yüzden bu “havuz”daki sayı ne kadar çoğalırsa, Gamze’nin kurtulma şansı o oranda artacak.Yani, donör olmak için başvurmak ve küçücük bir tüp kan vermek ÇOK ÇOK ÇOK ÖNEMLİ.Ama aynı gün içinde yüzlerce kişi gitmesin aynı merkezlere. Bunun için organize olup liste oluşturmak gerek. Çapa’daki konsey perşembe günleri toplanıyormuş, perşembe öncesi gitmek iyi olur.

* Gamze’nin lösemi teşhisi: AML M5 (Akut miyoloblast lösemi)

* Daha önce kök hücre nakli gerçekleştirilmiş ancak ney yazık ki hastalık tekrar nüksetmiş.

* Hepiniz donör olarak kan verebilirsiniz: Akraba Dışı Doku ve Kordon Kanı Bağışı yapılabiliyor.

* Gamze için bir blog açıldı bütün güncel bilgiler burada: Gamze Akbaş
Kendisine pozitif, samimi ve iyileşeceğine inandığınızı yazmak isterseniz: gamzeakbasicin@gmail.com Buraya atılan mailleri kendisi bizzat okuyor.

* Odasına geçmiş olsun kartları göndermek isteyen anneler her ilde kendi içinde organize oluyorlar. İnternet anneleri google grubuna üye olabilir ya da Nurturia’daki oluşuma katılabilirsiniz.

ADRES: Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi-İZMİR. Oda numarası 4865 Hematoloji Servisi, Onkoloji 1. kat
Ankara’dan ilik donörü olmak isteyenler: Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi, İbni Sina Hastanesi, Akrabalık Dışı Kemik İliği ve Kordon Kanı Bankası Tel:(312) 508 24 44.
İstanbul’dan ilik donörü isteyenler: Çapa Tıp Fakültesi İlik ve Doku Nakli Merkezi
İzmir’den ilik donörü olmak isteyenler: Ege Üniversitesi Kan Merkezi irtibat no: 390 40 29 Randevu alarak gidiliyor.

Kimler donör olabilir:
18-50 yaşında sağlığı müsait olan herkes kemik iliği bankasına gidip başvuru formu doldurabilir. Bir tüp kan verenler bulaşıcı hastalık testinden geçiriliyor. Hastalık taşımıyorsa bankaya kaydediliyor.

Gönüllü vericinin kayıtları bilgisayara işleniyor, hastalarla uyum sağlarsa daha ileri tetkik yapılmak için çağrılıyor. Uygunsa genel anestezi altında kemik iliği alınıyor. Vericinin leğen kemiğinden özel iğneler aracılığı ile alınan kemik iliği bir torbaya aktarılıyor. Operasyon ve dikiş gerektirmiyor ve hiç acımıyor. Kemik iliği vericisi ertesi gün işine dönüyor.

Kimler kök hücre bağışlayamaz , kimlerin kök hücre vericisi olması uygun değildir?

* 18 yaşından genç veya 55 yaşından yaşlı olanlar, ağırlıkları 50 kg den daha düşük veya beden ölçüsü endeksi 40’ın üzerinde olan aşırı kilolu kişiler
* Belirli hastalığı bulunan ve kan bankasında kan bağışı reddedilmiş kişiler
* Kalp ve kan dolaşım sistemi rahatsızlıkları (Örneğin koroner kalp hastalığı, kalp krizi, kalp yetmezliği, tedavi gerektiren kalp ritmi bozuklukları, düzensiz yüksek tansiyon gibi)
* Solunum yolları rahatsızlıkları (Örneğin ağır kronik astım (düzenli ilaç tedavisi gerektiren), kronik bronşit, akciğer veremi, akciğer embolisi gibi)
* Kan, kan pıhtılaşma sistemi veya kan damarları rahatsızlıkları (Örneğin oto-immün anemi, A tipi hemofili, derin venlerde tromboz gibi)
* Ruhsal rahatsızlıklar, santral sinir sistemi rahatsızlıkları (Örneğin tedavi gerektiren depresyonlar, psikoz, şizofreni, epilepsi, multipl skleroz gibi)
* Oto-immün sistem rahatsızları (Örneğin romatoid artrit (romatizma), kolajenozlar, Crohn hastalığı, ülseröz kolit, troid gibi)
* Salgı bezleri rahatsızlığı ( Örneğin Diabetes mellitus gibi)
* Kötü huylu sayılan (kanser hastalığı) rahatsızlıklar
* Enfeksiyona neden olan rahatsızlıklar (Örneğin Hepatit B veya C (iyileşmiş dahi olsa), kronik borelyoz, HIV-enfeksiyonu ) ve diğerleri.
* Kendisine yabancı organ veya doku nakli yapılmış olan kişiler (Örneğin; böbrek, kalp, cilt, kornea tabakası, beyin zarı, baldır siniri gibi )
* Bağımlılığı bulunan kişiler ( Örneğin; alkol, uyuşturucu madde ve ilaç bağımlılığı gibi)

Bir annenin hayata yeniden doğuşu için binlerce insan bir araya geldi.
Haydi güzel insanlar, haydi !!

Esas bugün tatilmiş :)

2012-02-09T14:41:00.000+02:00

Aslında Perşembe günleri haftanın en yoğun iş günüm . Her dersler , hemde nöbet açısından . Ama öyle güzel bir gün denk geldi ki , toplantılar nedeniyle yarım gün okul , yarın gün nöbet .

Bende erken erken evime geldim. Kaç saattir evde yalnızım ve tık yok. Bu bazen çok hoşuma gidiyor. Gürültülü bir ortamda çalışıyor olmamdan kaynaklanıyor olsa gerek ki sessizlik ilaç gibi geliyor. Sessizliği seviyorum.

Bir süre sonra Power Türk TV 'nin eşlik etmesiyle sesleniyor evim. O da olmazsa olmazımdır. Keyifle birbirimize eşlik ediyoruz. Kendime yiyecek bir şeyler hazırlayıp , kahvemide alıp kendimi TV'nin karşısına bıraktım. Akşama ne pişireyim derdim yok , ev dağınıkmış toplayayım derdim yok , biraz ütü varmış yapayım derdim yok , yıkanacaklar var ama acelesi yok. Düşünecek olsam dünya kadar iş var ama yok . Hiç kendimi üzemem , dert edemem. Çünkü , bugüne özel birkaç saatlik tatilimin tadını çıkarmak istiyorum.

Müzik , Bilgisayar, TV , kitabım , kahvem herşey tamam. Bunlar keyif midir ?
Evet , keyiftir ;)

Taşmazsa olmaz...

2012-02-05T14:34:00.000+02:00

Her defasında o sütü taşırmasam , tencere değiştirmesem , ocağı temizlemek zorunda kalmasam olmaz. Bu kez daha dikkatli olacağım , ocağımı batırmayacağım , sütü unutmayacağım desemde mutlaka ama mutlaka taşırmışımdır. Sanki inat yapar gibi...

Hafif bir yanık kokusu beni çağırınca " Hayy Allah , yine mi tühh! " moduna girip , sonrada " oh ! olsun sana , dalarsın başka şeylere , o süt seni beklemez , taşar " diyorum. Ve yok yere ocak temizleme işi çıkıyor başıma. Neden o sütün başında beklemek bu kadar sıkıcıdır ki ? Bırakıp gidincede cezamı çekmek zorundaymışım gibi...

Neyse her hafta olduğu gibi , bu haftada :) süt başka tencereye aktarıldı , ocak temizlendi , kısa bir kaynatma işleminden sonra mayalanma sıcaklığına gelmesi için bekletilmeye alındı. Kendilerinden yoğurt yapmayı planlıyorum da. Bu arada "süt taşırmaz" taşı kullanan var mı ? Hep gördüğüm ama almayı ihmal ettiğim bir şeydir. Faydalı bir şeyse almalı derim...

Biri bizi gözetliyor !!!

2012-01-17T19:30:00.000+02:00

Kapı çaldığında , postacı "ceza tebliğatııı" diye seslenince çok şaşırdım. "Adınıza trafik cezası gelmiş" dedi. "Nasıl yanii , nedennn?" diye sormuşum ama adamcağız nereden bilsin ki ? Benimkide laf. İmzalayıp aldım mecburen...

Nerede , ne yapmışım ? diye merak edip , hemen gelen tebliği satır satır inceledim. Amanın , birde ne göreyim. Arabamın fotoğraflarını çekmişler. Anlaşılan bizimkisi meşhur olmuş :))) Şaka bir yana , tarihe baktım , geçen hafta oğlumu hastaneye götürdüğüm tarih. "Ehh! " dedim "mümkündür" Neden ? Çünkü malum ağır adamız. " Hadi oğlum geç kaldık, yetişemeyeceğiz" dediğimde bana sakin sakin "kalalım nolurr sankiiii" şeklinde cevap verdiğinde çok sinirlenmiştim. Randevulu olmasa "geç kalmak" diye bir kavram olur muydu zaten. Hastaneye tam saatinde yetişmiştik amaaa , birilerinin bizi gözetlediğini unutmuşum...

Her neyse yol bomboş olsa da , 2 şeritli olsada , hız limitini aşmak kural ihlali işte. (aksi halde asla hız yapmam ASLA !!! ) Mobesada affetmemiş ve çekmiş arabamın fotoğraflarını. Açıklama olarak da "%20 hız limiti aşımı" yazmış. Ne diyeyim haklıydı , bende ödedim :(

Unutmuş gibi...

2012-01-13T13:01:00.011+02:00

İnatla yapmadığım ve yapmayacağım birşey yüzünden canımı sıkıyorum. Aslında "yapmayacağım" diyerek büyük söz sözlemiş olmak da istemiyorum ama bu kezde böyle olsun...

Sevdiğim birşeyi unutmuş gibi yapıyorum. Aslında hatırlatmaya bile fırsat bulamıyorsam, yapacak birşeyde yok demektir. Çünkü en çok yapmak istediğim , benim için çok önemli olan bir şeyi yokmuş gibi geçiştirmeye dayanmak çok zor. Bu yalan söylemek gibi birşey. Ama biliyorum ki ben yalan söyleyemem. Bu tamamen benim hassasiyetimden kaynaklanıyor. Belkide bu kadar önemli olan bu şey , kimsenin ruhuna dokunmayacaktı bile.

Aslında bu konuda çok çok önceden yapılmış planlarım ve söyleyeceklerim vardı ama yok , yok yine saçmalıyorum. Hassas davranıyorum dedim ya işte. Zaten benim için önemli değil , böyle şeyler dememiş miydi ? Tamam işte bende öyle yaptım , unuttum gitti .. Ama biliyor musunuz? Kötü bir yalancıyım...

Çay mı , kahve mi ?

2012-01-12T16:15:00.030+02:00

Çay , çok fazla tercih ettiğim bir içecek değildir. Yani içmem demiyorum ama içmezsemde aramam. Hani tiryakisi vardır günde 4-5 kez içer , her içişindede 5-6 bardak içer. Sabahtan akşama kadarda içse , "böyk" demez. İçmezse de baş ağrıları tutar. Mesela , annem böyledir. Günde 3 kez çay demler, gerçi 2-3 bardakla sınırlıdır ama içmezse baş ağrısı geçmez , öyle der ama ben anlamam :)

Bizim evimizde de çay sadece hafta sonları kahvaltıda içilir. Misafirimiz gelirse ya da ayda 1-2 kez akşamları canımız isterse. O da çok ender...Genelde tercihimizi kahveden yana kullanırız...

Ama bugün çay içmek isteyipte, içemediğim bir gün oldu. Okulda , ders arasında sürekli çay içildiğinden bende mecburiyetten içerim. Hem sıcak bir şeyler olsun , hemde boğazım yumuşasın diye. Bugün de öyle yorucu ve stresli bir gündü ki , sürekli bir koşturmaca içinde aşağıya yukarıya , indim çıktım. Hem nöbetçilik hemde son sınavların telaşı vardı. Bu arada 3 kez çay içmeyi denedim ama başarılı olamadım. Birinde çayımı alıp , üst kata çıktım . Üşümüştüm , içim ısınsın istedim. Ama öğrenciler yanıma gelip sorular sorunca sadece ellerimi ısıtabildim. Çay elimde soğudu , zil çaldı derken içemedim. İkincisinde , yine kattayım , çayımı aldım . Bir yandan sandviçimi yiyerek çayımı yudumluyordum ki , iki kız öğrencim merdivenlerden yukarıya hızla koşarak sevgi gösterisinde bulundular.

O arada " dur kızım , çay var , dikkat ! " diyene kadar bardak uçuşa geçti . Allah'tan tehlikeli bir durum yaratmadı ama o çay da öylece gitmiş oldu. Üçüncüsünde ise , bir velimiz geldi. Onunla konuşurken çay yine elimde soğudu. Sonrada gidip almaktan vazgeçtim.

Ama ne yaptım biliyor musunuz ? Eve gelince ilk işim kendime çay demlemek oldu :) Ben bile inanamadım ama 2 bardak içtim , yetti de arttı bile. Bakalım bir daha ne zaman canım çeker ? Çaycıları ve kahvecileri görelim ...

Bence siz de yardım almalısınız...

2012-01-10T06:15:00.000+02:00

" Bence siz de yardım almalısınız "demek geldi içimden ama sustum. İşini seven ve işinin hakkını veren kişilere sonsuz saygım vardır ama nedense bu şahısa saygı duyamadım.

Hafta sonunda X hastanesinin Dermatoloji bölümden randevu aldık. Oğlumun ayak tırnaklarında bir problemi vardı. Görüntü olarak , tırnakta oluşan bir mantar . Ancak bunun için tırnağın yapısına bakıp incelemeye almak , belkide test uygulamak gerek diye düşünüyorum. Ama ayağa hiç dokunmadan , uzaktan büyüteçle bakarak da anlaşılabiliyormuş!!! . Olabilir tabi , belki işinde çok iyidir ve defalarca böyle durumlarla karşılaşmış olduğu için , anlaşılabilir diye düşündüm. Ama hemen ardından oğlumu dışarıya alarak , bizimle özel görüşmek istediğini belirtti. Ve ilk sözü " Oğlunuzun durumu psikolojik , yardım almalısınız" dedi. Nasıl yanii ?? El tırnaklarını yemek psikolojik , bende biliyorum ama ayaktaki olay bambaşka ...

"Bizler eğitimciyiz ve bir çocuğun hangi koşullarda tırnak yediğini elbette çok iyi biliyoruz. Ancak bu koşullar bizde geçerli değil " dedim. Düşünebildiğim tek sıkıntı , ders çalışma isteği olmaması ve bu konuda baskı hissediyor olması olabilirdi. Başka ne arasalar yoktu zaten. Hem hangi çocuk dersler ve ödevler konusunda sıkıntı yaşamıyor ki ? Her neyse söz konusu olay bu değil zaten. Bu bambaşka bir konu...

Sonra bakıyorum ki , büyüteçle inceleme yapan ve bize "yardım almalısınız" diyen hatun , kendi geçim derdini , arabasının yakıt sorununu , yaptığı fedakarlıkları , çalışma saatlerini , çocuğunun okul hayatını , ev hayatını , spor hayatını , başarısını , bilgisayarla etkileşimini , anne baba etkileşimini anlatarak bizi bayma noktasına getirmiş. Bir yandan da reçeteyi yazmaya çalışıyor . Ama herşey bizim tırnak konumuzdan olabildiğince uzak. Anlatıyorda anlatıyor. Ayaktaki problem nedir , ne değildir ? Unuttu gitti...

Biz eşimle şoktayız tabi . "Ne diyor bu hatun ? " dercesine arada göz göze geliyoruz. "Herhalde Dermatoloji diye bizi kandırdılar "diye düşünüyoruz. O an sözünü kesmek ve çıkıp gitmek istedim. " Evet , gördüğünüz gibi bütün çocuklar aynı , peki biz ne kullanmalıyız ? Bu mantar mıdır , başka birşey mi ? " dedim. " Evetttt , gelelim reçeteye" dedi nihayet. "2 krem sürülecek , bir şurup içilecek . Haftaya da kontrole gelinecek " "Tabi , tabi oldu. İsterseniz daha büyük bir büyüteçte getirebilirim" diyecektim ama ayıp olur diye vazgeçtim.

Verdiğim paraya mı yanayım , alamadığım hizmete mi ? İnanın içler acısıydı. Sonradan öğrendim ki , buranın bütün bölümlerinde, böyle saçma sapan şeyler yaşanıyormuş. Hiç kimse memnun kalmıyormuş. Bende başka bir hastaneye giderek , ilgi , alaka , bilgi ve güveni keşfettim. Test yapıldı ve sonucuna göre , ne olduğu belirlenip tedaviye başlanacak...

Donan ben oldum...

2012-01-07T09:37:00.000+02:00

Gerilim filmlerine dayanamadığımı artık iyice anladım. Belki çok komik gelecek ama hiçbir şey yokken kendimi kastım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Eşim, birlikte seyrederiz diye internetten bir film indirmiş. Adı "Frozen". Konuyu hiç bilmiyorum ama adından anlaşılacağı üzere soğuk , donmuş ve donakalmakla ilgili...

"İzleyelim" dedim ama yine de kendimi tam olarak filme adapte etmiş değildim. Buna rağmen filmin ilk 30 dakikasında gerginlikten koptum. Görmemek için elimi yüzüme kapattım , çocuk gibi ağlamaya başladım. Duymamak da istiyordum ama o arada eşim durumun ciddiyetini anlayıp , filmi kapattı. " Hayatım ne oluyor? Bu sadece bir film " dese de ben bilmiyormuydum gerçek olmadığını. Sadece o an'ı yaşıyordum ve kendimi kişilerin yerine koyuyordum , hemde fazlasıyla...Ve emin olun hiç kimse, o an orada olmak istemezdi.

3 snowboardcu dağa çıkıyor ve teleskiye biniyor. Ancak hava kararmak üzere ve dağda onlardan başka kimse yok. Pist güvenliğide kimsenin kalmadığını düşünerek ışıkları kapatıp gidiyor. Yerden çok yüksek bir yerde asılı kalan 3 'lü , geçici bir elektrik kesintisi olduğunu sanıp oyalanıyor. Ama gerçeği farkettiklerinde panik durumu başlıyor. Havanın gittikçe soğuması , kar yağışının başlaması paniklenmeyi arttırıyor. Ayrıca hafta sonuna kadar pistin açılmayacağını bildiklerinden kurtulma yolları arıyorlar. Donmaya başladıklarını hissettikleri anda aralarından biri aşağıya atlamaya karar veriyor. Ne kadar istemeselerde kurtuluş yolu olabilme ihtimalini düşünerek kabul ediyorlar.

İşte gözlerimi kapadığım ilk sahne buydu . Adam atlıyor ve "çatırttt" iki dizi birden korkunç bir şekilde kırılıyor. Ağlamaya başlıyorum , öyle acı çığlıklar atıyor ki sanki acıyı hisseden benim. Ve bir süre sonra daha kötüsü oluyor. Adamın başına kurtlar geliyor , gerisi malum. Hıçkırık sesimlede film bitiyor. Daha sonra kalan 2 kişi kurtuldu mu , neler yaşadı bilmek istemiyorum. Bir kez daha anlıyorum ki , gerilim fimleri benden geçmiş , hiç gerek yok. Bundan sonra gülümsemek , hayal kurmak lazım diyerek mümkünse komedi , macera, aşk ve fantastik filmleri alayım ben...

Dibin kara...

2012-01-05T01:28:00.000+02:00

Eve geldiğimde , evde mis gibi kestane kokusu vardı. Biraz haşlama , biraz da fırında yapılmış gibi bir kokuydu. Meğer bizim koca beyin canı kestane çekmiş ve haşlamak istemiş. Yani yapmadığı şey değildi ama bu kez yapmadığı bir şeyi de yapmış .

Kestaneleri düdüklü tencereye koymuş ve haşlandığını düşündüğü zaman ocağın altını kapatmış. Ya da kapattığını düşünüp ocağın altını kısmış. Hemde uzunnnn bir süre ...O arada kestaneler suyunu çekmiş ve hafiften kavrulmaya başlamış. Kestaneler yanmamış ama maalesef ki düdüklüm gitmiş.

Şimdi ben , o düdüklü tencerede bir daha yemek yapabilir miyim , bilmiyorum. İçi simsiyah olmuş ve gözden çıkarabileceğim birşey değil. Ne yaptıysam çıkmadı. Çamaşır suyu ile kaynat demişler , olmadı . Sirke ve karbonatla kaynat demişler , olmadı. Bulaşık makinesi deterjanı ile kaynat demişler , o da olmadı. Bir de çamaşır makinesi deterjanı ile deneyeceğim. Var mı başka bir yolunu bilen ?

Hazıra dağ dayanmıyormuş :)))

2012-01-04T01:19:00.007+02:00

Her yılbaşı sofrası hazırlığında " Bu sefer abartmayalım" diye kararlar alırız.Sanki öncesinde yiyemediklerimiz varmış da , o gece her bir çeşidi yemek zorundaymışız gibi. Hem onca şeyi nereye sığdıracaksak ? Ama tamamen açgözlülüğümüzden...

Yemeği , salatası , mezesi , içeceği , tatlısı , pastası , meyvesi ve çerezi derken dünya çeşit yiyecek hazırlanır. Eş , dost , çoluk çocuk keyifli anlar geçirilir. Komaya girme derecesine kadar yenilir , içilir. Yeni yıla şişkinlik ve hazımsızlıkla girilir. Hadi yalan diyin ? :)) Bence diyemezsiniz.

Ancak bu durumda , beni en çok mutlu eden şeylerden birisi ikramlar sonrasında geriye kalanlar . Neden mi? Tembelliğimden tabiki. Çünkü buzdolabını her açtığımda atıştıracak birşeyler bulabiliyorum. "Ne yani başka zamanlarda dolapta atıştıracak birşeyler yok mu? " diye sakın düşünmeyin :)))) Tabikide demek istediğim bu değil . Demek istediğim , birkaç gün yemek yapmak zorunluluğu hissetmiyor oluşum...

Salata çeşitleri ve sadece ısıtılacak yiyeceklerin elimin altında olması hoşuma gidiyor. Ama " Hazıra dağ dayanmaz" diye boşuna dememişler. Aç gözlülük kötü birşey olsa da bu anlamda işime yarıyor. Şimdi aynı dert yeniden başlıyor. Acaba " Yarın ne pişirsem? "...

01-01-2012

2012-01-01T20:53:00.000+02:00

Çok havalı bir tarih olduğunu düşünüyorum . Dün gece saat 23:59 ile 00:01 arası geçen saniyede 365 sayfalık kocaman bir defterin son sayfasını kapattık.

O defter , güzel anılarımızla hatta bazen o anıları sayfalarca yazmak isteyip de içimize bile sığdıramadığımız özel ve güzel anlarla , bazende o sayfayı koparıp atmak , hiç yaşanmamış saymak istediğimiz anılarla dolu...

Gönül ister ki, hep gülümseyerek yazdığımız anıların o deftere sığmamasını... Ama hayat bu , her anıyla yaşanıyor. Biz ister yazalım ister yazmayalım , o zaten , bildiği gibi yazmaya devam ediyor. Bugünse 366 sayfalık yeni bir defterin ilk sayfasını kullanıyoruz. Tertemiz, pırıl pırıl , en güzel yazımızla , en güzel anılarımızı yazmak , en güzel zamanları paylaşmak dileğimle...

MUTLU YILLAR...

2011-12-31T00:54:00.000+02:00

Hiçbir şey için geç değil...

2011-12-30T21:30:00.000+02:00

Yeni yıla mutlu giren çocuklarımız olacak. Pek çok arkadaşımızın kolileri Erzurum'a ulaştı ve ulaşmaya da devam ediyor. İlginize ve sıcacık yüreğinize çok teşekkür ederim.

Ama hiçbirşey için geç değil . Kütüphane oluşturmak için hala en az 1 kitap gönderebiliriz. Çünkü BİR , SIFIRDAN İYİDİR.

Adres: HINIS ANADOLU LİSESİ YİBO LOJMANLARI ARKASI ERZURUM / HINIS

Son Arzum -Nilüfer

2011-12-29T21:36:00.039+02:00

Öyle sanıyorum ki, çoğumuz Salı gecelerinin vazgeçilmez dizisi olan "Öyle bir Geçer Zamanki " adlı diziye kilitlenmiştik. Dizideki müzikleri beğenerek dinlediğimizden , hepimizin dikkatini çeken bir şarkı oldu.

Aşkın en güzeli ve acının en büyüğü yaşanırken çalan bir şarkı. Nilüfer söylüyordu ama şarkının adını bilmediğimden sadece sözlerini yazarak buldum. 1976 yılında Nilüfer'in söylediği bu şarkıyı çok sevdim ve sadece paylaşmak istedim...

Kötü bir gün...

2011-12-29T15:13:00.000+02:00

Sanırım karamsar bir günümdeyim . Hiçbir şey yapmak istemediğim , hiçbir şeyin keyif vermediği , gülümseyemediği bir gün. İstem dışı surat asıyorum , herşeye ama herşeye de kızmak istiyorum. O yüzden de pek çok şeyden uzak duruyorum. Mümkün oldukça az konuşuyorum. Yok yere kimsenin kalbini kırmak istemiyorum. Hem ne diye kendi sıkıntımın cezasını başkaları çekmek zorunda kalsın ki...

Yapılacak en doğru şey , kendimi eve kapatmak , battaniyemi alıp yatmak , sıcacık , sessiz sessiz biraz uyumak . Hem belli mi olur , belki uyanınca gülümsemek için bir nedenim olur. Bugünde böyle...

Denedim , beğenmedim...

2011-12-28T00:15:00.020+02:00

Uzunca bir süredir bloggerde " Güncellenen Blogger arayüzünü deneyin" yazısını görüyordum ama yeniliklere pek kolay alışamadığımdan , denemek istemedim. Bugün de "deneyeyim bakayım , nasılmış ? " dedim ama demez olaydım. Hiç kusura bakmasınlar ama beğenmedim. Aslında yenilikleri severim ama beğenmezsem de eskisini aynen geri isterim.

Sanırım ben Google Chrome kullanmadığım için de , görüntüleyemediğim kısımlar oldu . Tarayıcı desteklemediği için bazı bölümlerde sorunla karşılaşmak bu oluyordu. Bu yüzdende "eski arayüze dön" yazısını epeyce aradım. Her bölüme baktım , değişiklikler vardı ama içime sinmedi.

Sonunda görüntüleyemediğim kısımların üzerine gelince yazıları görebildiğimi farkettim. En sağdaki boş kutucuk blogger seçeneklerini açarak eski arayüze dönmemi sağladı . Eğer böyle kullanmak zorunda kalsaydım gerçekten çok rahatsız olacaktım. Neyseki çıkış yolunu bulup eski arayüze döndüm de , benim de yüzüm güldü...

Siz hangi yüzü kullanıyorsunuz? Yoksa eski kafalı bir tek ben mi kaldım ? :)))

Nereden sardım ben bu işi başıma ? ;)

2011-12-26T00:35:00.002+02:00

Ben ki , hayatta aklıma gelmeyecek bir işe kalkışmışım. Akvaryum işine yani. Şimdilerde çok zora geldiğimde "nereden bulaştım bu işe" diye söylenmiyor değilim ama öyle ya da böyle 8 aydır idare etmeye çalışıp , küçük dünyamızı yine de güzelleştirmeye çalışıyorum.

Herşeyden önce kesinlikle bir çeşit terapi olduğunu söyleyebilirim. Onların renkli , hareketli küçücük dünyaları bazen benimde dünyam haline gelebiliyor , unutturuyor herşeyi. Birbirlerini kovalamaları , kur yapmaları , kavga etmeleri , yem görünce hareketlenmeleri , hamilelikleri ve yavruları izlemek inanılmaz keyifli. Önemli olan sadece zaman ayırabilmek. Hergün keyifleri yerinde mi , herhangi bir aksilik var mı diye kısa bir süre de olsa konuşuyorum onlarla. Hem kaç kişi balıklarını "kuzucuklarım" diye sever ki ? :)))

Onun dışında haftada bir kez mutlaka iç filtreyi yıkayıp temizlemem ve dipteki pislikleri çekmem gerekiyor. Yaklaşık % 30-40 kadarda su değişimi yapınca içim rahatlıyor. Bütün bu temizleme işi yaklaşık 1-1,5 saatimi alıyor. Bu birazda benim bazı şeyleri ağırdan almamla ilgili. Arada bitkilerin çürümüş dallarını kopartmak , yosunları temizlemek , camdaki kireçleri kazımak gibi ekstradan işlere de girişirsem biraz daha uzayabiliyor.

Ama bu arada evin halini görmenizi asla tavsiye etmem. Etrafımda kovalar , küçük kaplar , hortumlar , kullanılmış atılmış kağıt peçeteler... Bulunduğum oda ayrı dağınık , banyo ayrı. Birde bu gidip gelmeler sırasında yere damlattığım sularda cabası. (ama en azından temiz su ). Ve bazen diyorum kiiii, eğer bu akvaryumla ben değilde eşim uğraşsaydıııı ve bu ev her temizlikte bu hale gelseydiiii, herhalde o akvaryumu kısa sürede yok ederdim . Ne kötüyüm değil mi? İnsan tuhaf işte , kendi yaptığı dağınıklığa ses çıkaramıyor. Dediğim tek şey "Nereden sardım ben bu işi başımaa ahh ahh ! " diyerek gülümsemek oluyor. Bütün işler bitincede akvaryumumu seyrederek dinleniyorum...

BİR , SIFIRDAN İYİDİR...

2011-12-25T00:28:00.000+02:00

Geçenlerde kitap konusunda bir ricada bulunmuştum. Ve mümkünse sayfalarınızda paylaşmanızı istemiştim. Bu konuda duyarlılık gösterenlere ve bana mail göndererek bilgi veren arkadaşlarıma çok çok teşekkür ederim.

Özelliklede dedik ki ; "BİR, SIFIRDAN İYİDİR." Senin elindeki bir kitap, Erzurum'da yüz kitap olacak. Erzurum'da o yüz kitap yüz kere yüz gencin dünyasını aydınlatacak. Bu aydınlık yine senin yaşamını aydınlatacak. Senden giden "bir", sana yine geri dönecek "yüz kere yüz" katıyla. Bu ülkenin en büyük düşmanı CEHALET !

Önemlidir Sadece 1 Kitap ...

* Kendi kütüphanemizden sadece bir kitabımızı gönderebiliriz.

* Olabildiğince arkadaşımıza , "ses getirir mi? " diye düşünmeden duyurabiliriz.

* Yazıyı bloglarımızda paylaşabiliriz.

* Daha da fazlasını yapabilirim, yapmalıyım, yapmak benim görevim ve de borcumdur diyorsanız, bir kitap alarak, "gıcır gıcır bir kitap", onları mutlu edebiliriz.

Adres: HINIS ANADOLU LİSESİ YİBO LOJMANLARI ARKASI ERZURUM / HINIS

Yanmışım ben ...

2011-12-23T21:16:00.012+02:00

Soğuk havayı kemiklerini titretecek kadar içinde hissedip üşüdüysen , ertesi gün boğazında bir yanma , batma hissi ile uyandıysan , vücudundaki tüm eklemlerin ağrıyorsa ve yataktan kalkamıyorsan şifayı kapmışsın demektir.

Hemen ilaç ve vitamin takviyesi ile durumu kurtarmaya çalışırsın , biraz iyi olur durumu birkaç gün idare edersin. Ama boğazındaki yanma ısrarla geçmeyince , hafif ateş ve beraberinde gripal durumlarda başlayınca , yorganın altından çıkmak istemezsin. Desenize yanmışım ben...

"1 KİTAP " la sesimizi duyuruyoruz...

2011-12-21T00:12:00.000+02:00

Paylaştıkça çoğalacağımızı , bu işin ses getireceğini biliyorum. Yazıyı okumak çok kolay ama yapmak gereken inanın çok zor değil. Sadece 1 kitap istiyoruz. İster okunmuş olsun ister yeni. Fazlasını istemiyoruz. Ama yok ben fazla gönderebilirim diyene de itirazımız yok tabiki.

Bugün pek çok blog arkadaşımın paylaşımını ve gelen mailleri görünce , bir de gittiğim 2 kırtasiyeden boş çıkmayınca , inanın çok mutlu oldum.

Bakarsınız yeni yıldan önce kocaman bir kütüphane oluşturmayı başarabiliriz ;) İlginize , sevgi taşıyan kocaman yüreğine sağlık , sonsuz teşekkürler...

İlgili yazılar aşağıdaki linklerde...

Yeniden 1 KİTAP Ve Önemlidir Sadece 1 Kitap ...

Yeniden 1 kitap...

2011-12-20T13:20:00.001+02:00

Geçenlerde kitap konusunda bir ricada bulunmuştum. Ve mümkünse sayfalarınızda paylaşmanızı istemiştim. Ve yine istiyorum. Yine isteyeceğim de . Bu konuda duyarlılık göstererek sayfasında paylaşan Kara Kalem 'e , Katre'ye , Fund@' ya ve bana mail göndererek bilgi veren arkadaşlarıma çok çok teşekkür ederim.

Öğrencim benden bir öğretmen olarak ricada bulunmuş ve ben , " birşey yapamam " diyemezdim. Böylede bir güvence verdim kendisine. Açıkcası, sizlere güvendim . Sadece 1 kitap bile olsa , bizim küçücük bir katkımız , onların hayatlarında büyük farklılıklar oluşturacaktır.

* Kendi kütüphanemizden sadece bir kitabımızı gönderebiliriz.

* Olabildiğince arkadaşımıza , "ses getirir mi? " diye düşünmeden duyurabiliriz.

* Yazıyı bloglarımızda paylaşabiliriz.

* Daha da fazlasını yapabilirim, yapmalıyım, yapmak benim görevim ve de borcumdur diyorsanız, bir kitap alarak, "gıcır gıcır bir kitap", onları mutlu edebiliriz.

Adres: HINIS ANADOLU LİSESİ YİBO LOJMANLARI ARKASI ERZURUM / HINIS

Bu Aşure tarifi , bildiğiniz tariflerden değil :)))))

2011-12-19T15:30:00.001+02:00

Bu tür başlıklar genellikle tarif içerirler. Ancak bu kez , bu bir aşure tarifi değil , aşure yapamayışın tarifidir. O da nasıl oluyor demeyin. Sadece aklımdan geçiyor ama eyleme dökemiyorum. Yanlış anlaşılmasın, yapamadığımdan , denemediğimden değil , onu yapacak hevesim ve cesaretim olmayışından. Halbuki yapmaya niyetlensem , bu işi gerçekten güzel yapıyorum ama bir çeşit üşengeçlik diyelim.

Neyseki komşularımın , arkadaşlarımın ellerine sağlık , sağolsunlar üşenmeyip yapıyorlar da banada afiyetle yemek düşüyor . Ama şöyle kocaman bir tencerem olsa hafif kazanımsı cinsinden , belki biraz niyetleneceğim . 4-5 lt'lik tencerelerle yola çıkmak zor geliyor. Haliyle tencere büyük oluncada , ocak üzerinde yapmak zorlaşacağından , küçük tüp üzerinde karıştıra karıştıra saatlerce uğraşmak gerekiyor. Malzemeleri 1-2 gün önceden tamamen pişirilmeye hazır duruma getirip , haşlamak gerekiyor. Diğer parçaları ufalamak gerekiyor. Üzeri için gerekli malzemeleri kavurmak gerekiyor . Süsünden de eksik olsun istemem. Hepsi 25 çeşit yapıyor. Anlattıkça bile " Ben daha önce nasıl kalkışmışım bu işe" diye kendime hayret ediyorum. Gençlik herhalde :))) o zaman üşenmemişim demek ki ...

Aşure bana göre , soğuk soğuk yenmeli , kaşığı daldırınca dolu dolu bol malzeme gelmeli , tadı tam yerinde olmalı biraz da koyu kıvamlı olmalı diye düşünüyorum. Çok konuştum biliyorum . Ve tüm bu sözlerin ardından söylenecek tek bir söz var onu da biliyorum. " O zaman çok konuşma da , yap yiyelim " deseniz " Haklısınız" derim . Ama dedim ya çok üşeniyorum işte ;)

İyi ki sizleri tanımışım....

2011-12-18T22:55:00.002+02:00

Bu hafta sonu güzel anlar yaşadım. Kısacık bir zaman diliminde kocaman sevgilerimizi paylaşmanın mutluluğuydu yaşadığımız.

Öncelikle konukseverliğiyle , tatlı sohbetleriyle , dünya güzeli kızları ve yeğenleriyle vakit geçirdiğim Sevgili Demli Hayat , biricik eşi Gamze , kız kardeşi Arzu ve yakın arkadaşı , iş ortağı sevgili Hilal. Sizleri gördüğüme çok sevindim. Gamze'cim herşey için teşekkür ederim ve o deniz kenarına seni bekliyorum . Söz verdin unutma !!!

Sonra Renginle Renkli Hayat , sevgili Fundam ve İçimden geldiği gibi sevgili Ebru. Davetin için çok teşekkürler Fundam , bir dahaki sefere söz kalmak üzere geleceğim ;) Sence bu bizim ilk görüşmemiz gibi miydi ? Neden bilmem ama ben hiç de ilk gibi hissetmedim. Ve bu senin cana yakınlığından kaynaklanıyor diye düşünüyorum. Nasılda heyecan yaptık :) Renginimi çok sevdim . Hastalığından keyfi yoktu, çok sakindi . Bir an önce iyileşir umarım. Ama kısacık muhabbetimiz de bana "abla" diyesi gelmiş ya , çok mutlu oldum. Annesinin meleği o...

Ama bir melek daha vardı orada. Bıcır bıcır bir İpek böceğiydi. O da cana çok yakındı. Ebrum , ilk görüşmemizin üzerinden 3-4 yıl geçmiş ama farkına bile varmamışız geçen zamanın. Demedik mi daha dün gibiydi diye. Sana da çok çok teşekkür ederim.

Sonuç şu ki ; ben doyamadım güzel sohbetlerinize. İyi ki sizleri tanımışım.

ÖNEMLİDİR...Sadece 1 KİTAP ...

2011-12-14T08:26:00.002+02:00

Uzun zamandır blog dünyasındayım ve bu okuyucularımdan ilk ricam olacak. Birçok blog arkadaşımızın zaman zaman yardım kampanyalarına katıldığını ve birçok yüreği mutlu ettiğini, bu konuda sevindirici geri dönüşümler aldığını biliyorum. Bugün ben de böyle bir ricada bulunsam , yüzlerce öğrencimizi kitap sahibi yapsak , okuma sevgisini aşılasak ...

Bir öğrencimiz , Erzurum 'un Hınıs ilçesinde HINIS ANADOLU LİSESİNDE öğretmen olarak görev yapıyor. Ve okullarında bir kütüphane oluşturabilmeleri için yardımcı olmamızı istedi. Ben de düşündüm ki bizler büyük bir aileyiz . Küçücük bir katkımızla onların hayatlarında büyük farklılıklar yaratabiliriz. Neden olmasın?

Bu konuda canım arkadaşım, hatta kardeşim dedi ki ; "BİR, SIFIRDAN İYİDİR." Senin elindeki bir kitap, Erzurum'da yüz kitap olacak. Erzurum'da o yüz kitap yüz kere yüz gencin dünyasını aydınlatacak. Bu aydınlık yine senin yaşamını aydınlatacak. Senden giden "bir", sana yine geri dönecek "yüz kere yüz" katıyla.

Bu ülkenin en büyük düşmanı CEHALET!

Şimdi "Ne yapabilirim?" sorusuna gelirsek:

* Kendi kütüphanemizden sadece bir kitabımızı gönderebiliriz.

* Olabildiğince arkadaşımıza , "ses getirir mi? " diye düşünmeden duyurabiliriz.
* Yazıyı bloglarımızda paylaşabiliriz.
* Daha da fazlasını yapabilirim, yapmalıyım, yapmak benim görevim ve de borcumdur diyorsanız, bir kitap alarak, "gıcır gıcır bir kitap", onları mutlu edebiliriz.

Kitap gönderen arkadaşlarımız, gönderdiği kitabın adını bana mail atarlarsa (osebayrak@gmail.com) ben de okula bildiririm . Bu şekilde kütüphaneye yaptığımız katkılardan haberdar oluruz. Şimdiden ilgilenen herkese çok teşekkür ederim. Dahası... Can sağlığı! Canınız sağolsun!

Adres: HINIS ANADOLU LİSESİ YİBO LOJMANLARI ARKASI ERZURUM / HINIS

** Ne tarz kitaplar gönderebilirim derseniz. Aşağıdaki kitaplar sadece çerçeve niteliğinde verilmiştir.

Gençlik kitapları ...

İpek Ongun " Bir genç kızın gizli defteri " serisi...

Orhan Veli gibi şairlerin kitapları...

Reşat Nuri gibi klasik Türk yazarlarının kitapları...

Simyacı, Bir Çift Yürek gibi yol gösterici , sürükleyici çağdaş romanlar...

Sait Faik gibi hikayeciler...

Ayşe Kulin gibi yazarlarımız...

Nutuk...

Atatürk'le ilgili anılar , kitaplar...vs.vs.

Bitkili küçük dünyamız...

2011-12-13T10:10:00.000+02:00

8-9 ay önce başlamıştım ben bu serüvene. Ve şimdi düşünüyorumda epeyce yol katetmiş , epeyce şeyler öğrenmişim. Eski yazılarımı okuyanlar bilir , Yeni heyecanımız adlı yazımda herşeyi anlatmıştım. Hiçbir şey bilmeden balıklama atlamıştım akvaryum içine. Ama benim için yepyeni bir başlangıç , keyifli bir heyecan oldu. Olmaya da devam ediyor . Hatta bazen "eyvah özii'yi de kaybettik" dedirtecek boyuta getirene kadar. Rica etsem eski yazımdaki haliyle, şimdikini kıyaslar mısınız lütfen...

Akvaryumda dengeyi tutturana kadar epey balık kaybettik . Hastalıklarla baş ettik derken , şimdi 3-4 aydır oturmuş ve sürüp giden bir düzen var ve gayette iyi durumda. Akvaryum hala aynı ama içini tamamen değiştirdim. Yapay olan tüm malzemeleri kaldırdım. Şimdi bitkili yemyeşil küçük bir dünya yarattım balıklarıma. Hem bitkilerin büyümelerini hem de balıklarımı izlemekten büyük keyif alıyorum. Temizlik işinin biraz zor geldiğini itiraf edebilirim ama birgün biteceği umuduyla çok şikayet etmiyorum. Yani daha büyük bir akvaryuma geçince işler biraz daha değişecek. Belki bakımlar artacak ama filtre ile uğraşmak zorunda kalmayacağım. Ancak henüz zamana ihtiyacım olduğunu düşünüyorum.

Şu an itibarıyla akvaryumda moli , velifera , lepistes , plati , vatoz ve çöpçü balıklarım var. Ayrıca sayamadığım kadar da yavru var. Artık hiç birisini başka bir yere ayırmıyorum. Saklanabilen , kaçabilen , beslenebilen hayatta kalır ve yaşama şansını arttırır diye düşünüyorum. Sürekli yavruları kontrol edemeyeceğime göre ekosistem kendi dengesini bulacaktır. Yani , herşey doğal ortamda olduğu gibi...

Yeşil yeşil...

2011-12-11T18:18:00.000+02:00

Yaz tatilinde Olmypos Çıralı'da bir pansiyonda kalmıştık. Çok şirin bir aile pansiyonuydu Aygün pansiyon. Yemyeşil bahçe içerisinde , sessiz sakin , huzur dolu bir yer.

İşte oradan kalma bir alışkanlıkla her pazar kahvaltısında soframızda eksik etmediğimiz bir şey var. Bu kesinlikle bir kahvaltılık türü değil , yumurta pişirme şekli değil , hamur işi börek vs. değil , tatlı bir şey hiç değil. Sadece ve sadece yeşillikten ibaret...

Biraz maydanoz , biraz roka ve nane... Bu muhteşem 3 yeşil , kahvaltıya çok yakışıyor ve çok hoş tatlar veriyor ( yani bence) Sadece salata için kullanıldığını düşünmeden yağsız , limonsuz çıtır çıtır yenerek , peynir , domates ve zeytinle birlikte harika bir birliktelik oluşturuyor. Hafta içinde de , acele kahvaltı için sandviç hazırlarsam içine mutlaka roka , maydanoz ve nane sıkıştırmayı ihmal etmem. Denemeye değer derim. Sonuçta yeşillik demek vitamin demek , sağlık demek ...

Oflaya Oflaya...

2011-12-11T01:06:00.024+02:00

Son günlerde oflaya oflaya "oflaya oflaya" şarkısını dinliyorum. Burcu Güneş , yine harika bir single albüm çıkarttı. Çok seviyorum ben bu kadını çok...

Ve birlikte dinleyelim diye , lütfen sesi açar mıyız?

İyi dinlemeler...

Senden sonra beni bir tek geceler anladı
Bir de sigaramın boynu bükük dumanı
Senden sonra beni bir tek duvarlar anladı
Bir de masadaki yazdığın o son yazı
Kâğıttan bir kayık gibi
Okyanuslara attın beni
Sırılsıklam ve bir başıma
Unutmadım terk ettiğini

Bir gün bakacaksın arkaya
Orda ele bıraktıklarına
Aklına gelecek eskiler
Kalbin atacak hıçkıra hıçkıra
Bir gün anlayacaksın ya
Utanacaksın yaptıklarına
Aklına gelecek eskiler
Kalbin atacak oflaya oflaya

Üzgünüm ama böyle...

2011-12-10T13:47:00.001+02:00

Çok özür dilerim ama bugün aptal insanlara kızasım var. Hatta gidip dövesim var ama bana ters işte...

Hata yapmamak için son derece titizlikle çalışırlar ama en büyük hatayı yapmayı asla ihmal etmezler . En basitinden söz verirler ama tutmazlar , sorarsın ama söylemezler , zeytinyağı taklidi yaparlar ama yediremezler. Bütün bunlar yetmiyor gibi birde karşıdan anlayış beklerler. Yani " Hata yaptım cezamı çekeyim ya da telafi edeyim " bile demezler.

Ama en kolayıda , hiç suçu olmayana bu cezayı çektirmek istemeleridir. Yok öyle , zaten herkesin derdi kendine fazla ... Ben daha ne diyeyim ? Üzgünüm ama böyle...

Cin fikir :)

2011-12-07T00:26:00.000+02:00

Bunca zamandır aklıma gelmemiş olmasına hayret ediyorum . Daha önceden bunu düşünüp , deneyenler mutlaka olmuştur ama bu konuda hiçbir bilgiye rastlamadığımı belirtmek isterim.

Çoğu zaman çürütüp çöpe atmak zorunda kaldığım taze naneyi çok uzun süre kararmadan , bozulmadan , kokusunu kaybetmeden saklamanın yolunu buldum. Hatta neredeyse 3 hafta kadar. Ne mi yaptım ? Sadece ona bir çiçekmiş gibi davrandım. Naneyi içine koyabileceğim bir kavanoza su koydum ve üzerini poşetle kapatarak , buzdolabında sakladım. Hepsi bu ...

Yani naneler suda bekliyor. Aynı bir çiçek gibi. Ne bir bozulma , ne bir kararma :) Her an taze nane elinin altında . Bu cin fikir değil mi ?

7 gerçeğim...

2011-12-06T23:47:00.004+02:00

Hayatımın 7 gerçeğini , kısa bir film şeridi gibi göz önünden geçirdim.

* Egem * Eşim * Ailem * Can arkadaşlarım
* Deniz , tatil , spor... ( 3' ü birarada aynı kahve tadında )
* Go ve * Akvaryumum ;)

Aslında en önemliside ben ...

Tavsiyedir...

2011-12-04T23:29:00.001+02:00

Tavsiyedir. İzlenmeli derim. Mendil mi ? Bulundurmakta fayda var ...

"Dedemin İnsanları", küçük bir kasabada yaşayan on yaşında bir çocuk ve dedesi aracılığıyla, bir ailenin ve bir ülkenin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor. Kalabalık ve sıcak Ege insanlarının hikâyesini izlerken, mübadeleye, öteki olmaya, nereye gidersen git bir yere ait olamamaya, iki yakaya, çok sayıdaki azınlığa, ihtilallere bir defa daha, ama bu kez farklı bir yerden bakmayı ve düşünmeyi sağlıyor. Yorum izleyenlerin...

İyi mi oldu? Oldu galiba...

2011-12-02T09:25:00.003+02:00

Bazen bir anda karar verirsiniz ve verdiğiniz kararın doğruluğundan emin olsanız bile tereddütler yaşarsınız. "Acaba doğru mu yaptım? Yapmalı mıydım? Şimdi sırası mıydı?" diye yüzlerce içsel çatışmalarla karşı karşıya kalırsınız. İşte bende böyle bir durum içindeyim. Aslında hem heyecanlı hemde sıkıntılı diyelim. Ama bu konuda paylaşımlar yapacağımdan ve mutlu olacağımdan kesinlikle eminim. Yinede ne biliyim , biraz huzursuzum galiba...

Son zamanlarda beni epeyce mutsuz eden , ihmal ettiğim birşeyi sonunda yaptım. Zaman zaman eski yazılarımda bahsetmiştim. 2,5 yıl kadar düzenli olarak bir spor merkezine üyeydim ve inanılmaz keyif alıyordum. Hemde sporsuz bir hayatı düşünemeyecek kadar...Ancak yaz tatili başlarken verdiğim 2 aylık dinlenme süresi , uzadıkça uzayınca bende bir tembellik başladı. Tembelliği takiben iştah açılması , bir homini gırtlak durumları , tatlı krizleri derken , kıyafetlerde başlayan hafif bir gerginlik hissi beni dahada mutsuz etti.

Son 1 aydır da , "ha bugün , ha yarın başlarım " diye beni gaza getirecek bir şey bekliyordum. Bu nedenle Guguk kuşuma çok teşekkür ederim. Onu okuyunca , içindeki enerjiyi hissettim "vakit geldi ..." dedim. Böylece dün gidip yeniden kayıt yaptırdım. Sağlık adına çok ama çok mutluyum. Ama içimden bir ses " Acaba başlamamalı mıydım ? " diye beni huzursuz etmeye devam ediyor. Çünkü bu yüzden zaman zaman oğlumu ve eşimi yalnız bırakacak oluşum , evimle daha az ilgilenecek oluşum keyfimi kaçırıyor. Ama herşey belli bir programa oturunca bu duyguda hafifler ve düzene girer diye düşünüyorum. Hepimizin kendimize özel bir zaman ayırmaya ihtiyacı var değil mi? Var var...

Ben mi abartıyorum ?

2011-11-30T00:27:00.019+02:00

Ben her zaman karşımdaki insanı yürekten dinler , anlamaya çalışırım. Her durumda kendimi onun yerine koyar, olayları o şekilde yorumlamaya çalışırım. Bu konuda ne kadar başarılıyım bilemem ama bazen bunun bana zarar verdiğini düşünüyorum. Değer verdiklerimden aynı değeri göremediğimi düşünüyorum. "Karşılık mı bekliyorsun?" derseniz , elbettteki hayır , hemde kesinlikle hayır . belki sadece küçücük bir tebessüm. Buda mı karşılık ? Yoksa ben mi abartıyorum ?

Belkide küçük ayrıntılara takılıyorum. Önemsiz bile olsa ben görüyorum. Bu da beni üzüyor. İşte o zaman "Bir yerlerde yanlış mı yaptım acaba?" diye kendimi sorguluyorum. Ama o kadar eminim ki kendimden, biliyorum yanlış yapmadığımı. Çünkü ben neysem hep oyum , olduğum gibiyim , rol yapmayı beceremem...

Yoksa , yoksa yine ben mi abartıyorum ? .........................

Kaza geliyorum demedi...

2011-11-28T14:28:00.001+02:00

Oturduğum ev ana cadde üzerinde. Sesiydi , gürültüsüydü , yolun pisliğiydi hiç bitmez , bütün bunları geçerim ama şu kazaları bir türlü geçemem. Acı bir fren sesiydi duyduğum "cıyyyyykkk ve bammmm " diye ardından gelen büyük bir patlama. Daha geçen yıl , gencecik bir kızımızı kaybetmiştik , yine bu yolda , yine hızlı gelen arabalar yüzünden...

Sesle birlikte cama fırlamam bir oldu ama nasıl oldu , araba takla mı attı, ağaca mı vurdu henüz bilgim yok. ( Görenler antatıyor; ters yönde hızla giderken önce bankete çarpmış , sonra havada bir takla ve yolun karşına düşmüş ) Gördüğüm tek şey , arabanın gidiş istikametinin tam tersine dönmüş olduğu ve ön kaputun olmayışıydı. Parçanın biri bir yerde , diğeri başka yerde dağılmış durumda . Yola bakıyorum başka araç yok , ölü yok , yaralı yok. Bunlar sevindirici .

Peki ya içindekiler ? Bakıyorum 2 kişi var. Kapı sıkışmış adam camdan çıkıyor. Koşarak yan tarafa geçiyor. Bir bayan var , dürtüyor , dürtüyor , hareket yok , kafasını kaldırıyor , yüzü gözü kan içinde. O an , benim bittiğim andı zaten hıçkırıklarımı tutamadım. Kız kendine geliyor ama o da arabadan çıkamıyor , sıkışmış. Çığlıklar atmaya başlıyor. Neyseki , 112 ve İtfaiye anında yetişiyor. Ama kız çıkartılacak gibi değil. Hemen , özel aletlerle araba kesiliyor ve çıkartılıyor , acilen kızı hastaneye götürüyorlar.

Ölü olmaması çok sevindiriciydi ama keşke kaza da olmasaydı. Keşke hızlı da gitmeselerdi. Dilerim kızın yarası ağır değildir ve çabuk iyileşir . Acil şifalar diliyor , büyük geçmiş olsun diyorum. Ve özellikle bir kez daha ....

Lütfen hızlı araba kullanmayalım !!! Araba kullanırken , normalden daha dikkatli olalım !!! Kaza anlıktır ve geri dönüşü olmayan can kayıplarına neden olabilir...

Erkekten arkadaş olmaz !!!

2011-11-26T13:49:00.000+02:00

Üniversite yıllarındayken futbola olan aşırı merakım yüzünden (evet yanlış okumadınız futbol diyorum) birkaç güzel anım olmuştur. Biliyorum şimdi yazarken bile komik geliyor ama o zamanlar öyleydi. Şimdilerde hiçbir maçı izlemiyor ve hiçbir futbolcuyu tanımıyor olsam bile. Gençlik işte...Neyse , o zamanlarda birkaç maça gitmişliğim ve bir iki ünlü futbolcuyla da oturup sohbet etmişliğim vardı. Arkadaşımdılar yani yanlış anlaşılmasın...

Birgün bu takım , İstanbul'da büyük bir maça hazırlık için otelin birinde kampa girdi. O sırada bende İstanbul'da staj yapmak üzere bulunuyordum ve teyzemlerde kalıyordum. Hem arkadaşımı ziyaret etmek , hem başarılar dilemek , hemde transfer ettikleri dünyaca ünlü 1-2 futbolcuyu görüp onların imzalarını almak , fotoğraf çekmek için kaldıkları otele gitmek istedim. Bu bana göre gayet doğal bir istekti. Tabiki öncelikle teyzemden izin almalıydım , sonuçta emanetiz ya... Ama söylemez olaydım , gizlice gitsene...Kim nereden bilecekti sanki ??? Ama yok olmazzz , o zamanlarda izinsiz bir şey yapmak kim , biz kim ? Söz ağızdan bir kere çıkardı. Lamı cimi yoktu. Sıkıyorsa tekrarlarsın başka haklarında kaybolurdu. Böyleydi eskiden. Şimdilerde ne takan varrr, ne duyannn ? Bir kere aklına koymaya görsün...neyse..

Tabiki teyzemin ilk tepkisi ;

- Hayırrrrr , ne işin var otelde ? oldu.

- Yaa teyzem arkadaşım o benim , göremem mi? Zaten çok kalamam . Sonuçta kamptalar...

- Olmazzzz, hayırr olmazzzzz. Erkekten arkadaş olmazzzz , hele futbolcudan hiç olmazzz.

- Haydaaaa.... gel burdan yak. Nasıl olmaz yaaa...

Bir sürü dil döktükten sonra , kendisi de gelmek üzere kabul etti. Gelsin tabi bence sakıncası yok. Neyse otele geldik. Arkadaşımı çağırdım , lobiye geldi. Kuzenim ve teyzemde yanımızda. Tanıştırdım , oturduk muhabbet ettik , biraz futboldan, ordan burdan . Tabii teyzem çaktırmıyor ama pek mutlu , arkadaş ünlü ya ! Sonradan birkaç arkadaşı daha geldi yanımıza...Yabancı transferlerin imzalı posterlerini aldım, fotoğraf çektim filan. Sanki ne yapacaksam ama o zamanlar benim için çok önemliydi .Sonra arkadaşım sordu ;

- Ne içersiniz?
- Meyve suyu alalım , diyecek olduk ki teyzemle göz göze geldik. Kaşı gözü ayrı oynuyor , neymiş olmazmış , içine ilaç atarlarmış, içmeyecekmişiz. Kuzenimle çaktırmadan gülüyoruz. Teyzemde içiyor tabi .Hani bayılacaksak birlikte bayılalım diye :))) Mutlu , mesut bir şekilde çıkıyoruz otelden. Ama hala bayılmadık . "Hay Allah Türk filmi çevirmiyor muyduk biz , bayılmamız gerekmiyor muydu ? " diye teyzemi epey bir kızdırdığımızı hatırlıyorum. Ama o sözünü hiç unutamam "Erkekten arkadaş olmaz " ve " içeceğinize ilaç koyarlar " . Sen çok yaşa e mi teyzem. Yani bana göre erkekten çok da iyi , sağlam arkadaş olur , dost olur , sırdaş olur , can olur ...yeterki samimi olsun...

Bir kaşık suçluluk...

2011-11-25T08:54:00.007+02:00

Bugüne kadar kaşık kaşık yemekten zevk aldığımız kaçamağın adı Nutella mıydı ? Ama ben , bir alternatif daha keşfettim .Fiskobirliğin Fındık ezmesi . İyi mi yaptım kötü mü yaptım tartışılır ama yemesi inanılmaz keyifli.

Önce gayet masum bir şekilde 1 kaşık alıyorsun sonra ağzına gelen fındık parçacıklarının tadını alınca "hımm 1 kaşık daha" diyorsun. "Tamam yeter artık" diye düşünüp kavanozu kapatıp bırakıyorsun ama aklın kavanozda kalıyor. Kavanozun dibine kadar yolu var ama bence ona hiç gerek :) Gerçi evde 3 kişi olunca pek anyamadık. Oysaki sadece tadına bakıyorduk ...

Haa bu arada suçluluk duygusu mu ? Onu ne gördüm , ne duydum :))) Ama yeniden alır mıyım işte onu bilemiyorum. ;)

Bugüne özel...

2011-11-24T12:39:00.002+02:00

Tüm öğretmenlerin öğretmenler gününü yürekten kutlarım.

Öğretmenler!.. Cumhuriyet, fikren, ilmen, fennen, bedenen kuvvetli ve yüksek seciyeli muhafızlar ister. Yeni nesli bu nitelik ve kabiliyette yetiştirmek sizin elinizdedir. M.K. ATATÜRK 1924

Biz böyle öğrendik , böyle yapıyoruz...

Yapacağızda...

* Ve bugüne anlam katacak özel birşey yapmak istiyorum. İlkokul arkadaşlarımızdan oluşan birkaç kişilik ekibimizi organize edip , bize yıllarca emek veren , doğruları öğreten , hakkını ödeyemeyeceğimiz değerli ilkokul öğretmenimiz Neşe Öğretmenimize süpriz bir ziyaret yapmayı yada hazırlayacağımız bir organizasyona onu davet etmeyi düşünüyorum. Bu hepimiz için harika olacak. Yıllar sonra yeniden birarada düşünsenize...Ayrıntıları bildireceğim :))) ( Şimdilik başka bir zamana ertelendi ...)

Ve mutlu dönüş...

2011-11-22T08:30:00.041+02:00

Boncuğu o kafesin içinde öylece görünce ağlayacak duruma geldik. 1 haftada o kedi ne hale gelmiş , görseniz içiniz acır. Zayıflamış , pislenmiş , sesi kısılmış. Sanki o kedi gitmiş başka kedi gelmiş. Annem hemen yanına yaklaşıp elini uzattı " Boncukkk " diye seslenmesiyle patisini uzatmasın mı ? İşte koptuğumuz an , o an oldu. " Biz hemen kedimizi geri istiyoruz " dedik. " Şu anda hasta , sonra verelim" dediler . " Hayır biz onu iyileştiririz , şimdi istiyoruz " dedik ve gerekli formları doldurup kedimizi geri aldık. O an annemden ve Ege' den mutlusu yoktu .Gözleri yaşlı ama verilişinden dolayı sarfedilen pişmanlık sözleride cabasıydı. Olan olmuştu artık , şimdi iyileştirme zamanıydı...

Hemen uyardılar " kediniz 1 hafta içinde ölebilir , ishali artabilir , kusabilir. Herhangi bir durumda acilen bize getirin . Ne de olsa 1 haftadır farklı bir ortamda " . ( Hıhı , tabi tabi öldürün diye değil mi? Demiyorlar ki , bu kedi 1 haftadır aç , soğukta kaldı üşüdü , hasta ettik ) . Hemen veterinere götürdük , 10 günlük antibiyotik tedavisine alındı. Hayvan der geçersiniz ama inanın psikolojisi çok bozulmuştu. Tepkisiz , mutsuz , yemek yemeyen sadece tuvalet ihtiyacı için uyanan bir kedi olmuştu. Gittikçe daha da zayıflayıp , kemikleri belli olmaya başladıkça "ben sebep oldum" diye annem daha da üzülüyordu.

Hatta veterinerimiz ölecek diye şüphelenmiş ama annem üzülmesin diye söylememiş. Öncesinde barınaktaki veterinerle de görüşmüş o da " aman ne uğraşıyorsunuz o kediyle , o zaten ölecek , hastaydı " demiş. Ama tedavi kesilmeden devam etti . Hergün anitibiyotik iğnesini oldu , vitamin ve bağışıklık güçlendirici derken biraz biraz toparlandı Boncuk. Şimdi yeniden biberondan süt içmeye ( sabah keyfi yapıyormuş , yalvarır gibi miyavv diyip sütü görünce susuyormuş ) , kıtır kıtır mamasını yemeye , oyunlar oynamaya , ellerimize saldırıp ısırmaya , hoplayıp zıplayıp şirin yaramazlıklar yapmaya başladı bile. Yani hem Boncuk çok mutlu , hem annem babam hemde biz... Bambaşka bir sevgi bu , bakar mısınız şu keyife ?

Boncuk-2 ozii-ege

Tatsız gidiş...

2011-11-21T13:49:00.002+02:00

Artık o istenmeyen an gelmişti. Hayvan barınağından yetkililer gelmiş ve Boncuk gitmişti. Annem o anı görmek istemediğinden evden uzaklaşmış ve bu sorumluluğunu babama yüklemişti. Babam da üzgün bir şekilde Boncuğu yetkililere teslim etmişti etmesine ama derin suçluluk hissetmesine engel olamamıştı. O da tamamen ayrı bir konu zaten. Bu arada özellikle belirtmek isterim ki , babamın o sıralardaki rahatsızlığı bizleri üzdüğünden evde bir kedinin varlığı zor olabilir düşüncesiyle gitme kararı alınmıştı yoksa başka bir sebebi asla yok , olamazda. Peki ya sonra...

Annem beni arayıp ağlamaklı durumu anlattı. Üzüleceğini az çok tahmin ediyordum . Çünkü 2 ay el bebek , gül bebek bakılmış bir yavru nasıl gidebilirdi ? O anda bizim evdede bir kıyamet koptu . " Boncukkkkkkk , hayırrr . Annenemm onu veremezzz , vermesinnn , gidelim alalımm anne nolurrrrr , nolurrr " diye salya sümük durumlar yaşandı. Gerisini tahmin edersiniz artık. Bu şekilde sıkıntılı 2 gün geçti. Anneminde aklı hep onda olduğundan içi rahat etmemiş ve barınağa telefon açarak Boncuğun durumu hakkında bilgilendirilmek istemişti. Onlarda " Kediniz çok mutlu , çok cana yakın hiçbir problem yok, aklınız kalmasın " diye söyleyince hafif bir rahatlama olmuş ama bu yeterli gelmemişti.

Sonrasında bu annemin içinde iyice büyümüş büyümüş , gidelim görelim heyecanına dönüşmüş. " Burası nasıl bir ortam , dedikleri gibi rahat mı ? Boncuk gerçekten iyi mi ? " bilmek istemiş. Gittik ama göremedik. Hatta pek de iyi karşılandığımız söylenemez. Mesai saati bitmeden bitti demeler , göremezsiniz demeler gibi saçma sapan tepkilerle karşılaştık. Çok sinirledik , o sırada araya bayram tatilide girince 3 gün daha kaybettik. Ama annem mutsuz , yemiyor , içmiyor , sürekli yatıyor. Öyle üzgün ki , keşke vermeseydik diyor başka bir şey demiyor. Tatil sonrası hemen gittik bu kezde " hasta dediler , onu ayrı yere ayırdık dediler , isteyen bir aile var dediler " anlayacağınız bin dereden su getirdiler. " En azından görelim " dedik. Yine olmadı ve bir kez daha gitmek zorunda kaldık . Bu kez mecburen bizi yanına götürdüler.

Ve üzülerek söylemek istiyorum ki , hayvan barınağı dedikleri yer , çok kötü bir yer. Oysaki , tamamen farklı bir yer hayal etmiştim. Açıkta , kafes kafes ayrılmış , hayvanların soğuktan korunabileceği bir yeri olmayan , hortumla su tutulan , pislik içinde yüzlerce kedi köpeğin bulunduğu bir yer :( Burada bir süre bekletilip isteyen aileler olursa veriyorlarmış , isteyen olmazsada kısırlaştırıp salıyorlarmış .

Bu üzüntüyle kafeslerin arasında dolaşırken arka tarafta bir kafese geldik. Boncuk oradaydı , bir an çok sevindik ama ....

*devamı yarın......

Boncuk hikayemiz...

2011-11-20T16:45:00.002+02:00

Hikayesi biraz karışık aslında. Önce güzel bir tesadüf , sonra tatsız bir gidiş ve mutlu bir dönüş. Gözleri kapalı bir şekilde annemin ayaklarının dibine gelmiş acı acı miyavlayaraktan. En fazla 2 günlükmüş.

Annemde kıyamamış , " gecenin bir saatinde onu açlıktan ölüme terkedemezdim" diyerek almış , eve getirmiş. İyiki de getirmiş. Gerçi niyeti biraz büyütüp bırakmakmış ama olmadı . Şimdi Boncuk , evin yeni neşesi ve bir numaralı ilacı oldu. Öyle böyle derken de 6 aylık oldu bile. Buraya kadar herşey güzel bir tesadüftü.

Peki ya tatsız gidiş , o nasıl oldu ? İşte burası uzun hikaye. Sunny' nin kaybından sonra annem babam çok etkilendi. Sevgisi bambaşkaydı ama bir daha hayvan bakmama kararı aldılar. Ta ki Dalgıç gelinceye kadar. Ama Dalgıç , gereken sevgiyi yeterince veremedi. Sonuçta o bir kaplumbağaydı ve yapabildikleri oldukça sulu bir çerçeve içinde kısıtlıydı :) Kucağına alsan alamazsın , sevsen sevemezsin , yanında yatıramazsın , konuşsan anlatamazsın gibi gibi.

Bazı sağlık nedenlerinden dolayı da evde hayvan bakmama kararı alındığı için annem kediyi biraz büyütüp , kendini kurtarabilecek hale gelince güvenli bir yere bırakmak düşüncesindeydi. Ancak geçen 2-3 aylık süreçte annem onu yavrusu gibi benimsedi, biberonla besledi . Zaten inat ediyor başka hiçbir mamayı da yemiyordu . Öyle minikti ki. Bu sürede aralarında güçlü bir sevgi bağı da oluştu. İnanılmaz bir enerji aldılar Boncuktan. Ama annem hala onu vermekten söz ediyordu yoksa kopamayacağını o da biliyordu. Kardeşim onun hayvan barınağına bırakılabileceğini , orada isteyen ailelere verildiğini duymuştu . Annem bir anlık yanılgıyla "tamam" demiş oldu.

Herşeyi iyice düşünmüştü . " Birkaç gün üzülürüm ama sonra alışıp unuturum " diyordu. Ya da öyle sanıyordu. İşte tatsız gidiş macerası böyle başladı....

boncuk ozii-ege

* devamı yarın......

UZAKLAŞMALAR UNUTMAK İÇİN DEĞİLDİR HER ZAMAN....

2011-11-19T14:57:00.004+02:00

UZAKLAŞMALAR UNUTMAK İÇİN DEĞİLDİR HER ZAMAN

BAZEN BAŞARABİLİRSE İNSAN

ACIDAN KAÇMAK İÇİN UZAKLAŞIR KENDİNDEN

DAHA DERİN

DAHA UZAK KENDİNDEN...

" Neden " diye sormuştum ama biliyordum mutlaka bir nedeni olduğunu. Açıklananlar olduğu gibi yüreğin derinliklerinden çıkmayan nedenler de olabileceğini biliyorum. Varsın herşeyi de bilmeyelim. Hangimiz içimize gömdüğümüz bazı acıların üstünü kapatmadı ki ? En azından kapatmaya çalıştı. İster büyük ister küçük olsun , ister önemli ister önemsiz olsun ama mutlaka içimizi çok acıtan , yüreğimize gömdüğümüz bir sürü nedenlerimiz oldu. Belkide her defasında " ölsemde kurtulsam bu acıdan" dediğimiz anlardaki gözyaşlarımız gibi...

O da böyle yapmıştı işte. Ölmek ve bazı şeylerden kurtulmak istemişti. Belki ölmenin yanlış bir yolunu seçmişti ama içinde bir yerlerde defalarca ölmüştü aslında. Evet , ölüm şakaya gelmez , ciddi bir konudur. Tanıyan , tanımayan , herkes çok üzüldü , ağladı ve dedik ki : " Bu şaka olmalı , inanamıyorum " . İyi ya işte, şakaydı ama kötü bir şaka diyelim. Nedenleri olan ağır bir şaka belkide . Biz inanmak istemedik ve böyle oldu. Buna da sevinmeliyiz diye düşünüyorum. Çünkü , bu her zaman olacak birşey değil. Ölüm götürdüğü zaman , geri getirmez . Gerçek acı olan budur işte.

Bazı yanlışlıkları düzeltmek için yanlış bir yol seçtiği ve bunun için ağır bir bedel ödediği kesin ama herşeyi göze almış olmalı. Burada bence önemli olan yaşıyor olması. Yaşıyor ama nasıl yaşıyor ? İşte bunu anlamak lazım. Derin acılar , derin yalnızlıklar ve haksızlıklarla bizlerin göremediği , anlayamadığı bir yerde yaşıyor. Yaşamak sadece nefes almak olsaydı , sanırım o gün ölmezdi .

Şimdi "NEDEN" sorusu az çok anlaşıldı sanırım. Diyorum ya bilmediğimiz yada anlayamadığımız öyle çok şey vardır ki . Bizler biraz yorumlarımızla , biraz sesimizle yanında olmaya çalıştık , anlamaya çalıştık , sadece olduğumuz gibi olduk ama yine de çok iyi anlayamadık. Tekrar söylüyorum çok üzüldüm ama çok kızmadım , çünkü biliyorum ki hiç kimse nedensiz bir şey yapmaz. Hele ki böyle bir şeyi asla ! " Alırım ben bu üzüntünün acısını elbet..." dedim kendisine ve güldük :)) Sağolsun . İyiki yaşıyorsun...

??????

2011-11-16T16:46:00.000+02:00

Soruyorum NEDEN ? diye ... Anlam veremiyorum .

Elbet vardır bir bildiği diyorum ama yine de gerek yoktu diye düşünüyorum .

Zaten hayat bu kadar zor ve stres içindeyken ,

NEDEN bu da üzüntü olsun ki... Gerçekten NEDEN ?

İnanmıyorum işte inanmıyorum , çünkü öyle hissetmiyorum...

Bana bir NEDEN söyleee...

Sonsuza dek...

2011-11-10T09:05:00.018+02:00

73. yılında da sevgi ve saygıyla anıyoruz seni.

Arıyoruz , ağlıyoruz , özlüyoruz .

Ve sonsuza dek seninleyiz...

Özlemişim buraları....

2011-11-03T15:11:00.006+02:00

Gerçekten çok özlemişim. Özel bir nedeni yoktu uğramayışımın sadece içimden gelmemişti. Halbuki defalarca onu da yazayım , bunu da yazayım diyebileceğim bir sürü şey yaşandı , geçti. Ama diyorum ya canım istemedi , bende zorunluluk hissetmedim , hepsi bu...

Geçenlerde 3 -5 arkadaşımı ziyaret edince , yeniden içimde bir heyecan duyduğumu farkettim. Bu yüzdende uzun bir ara verdikten sonra bir şeyler yazabilmeye , başlangıç yapmaya çekindim ama sanırım şu an yaptım bile :)

4 koca ay geçmiş son yazımın üzerinden. Bunca zaman neler olmadı ki dersek , küçük küçük acı tatlı değişik bir sürü şey. Ama inanın şu noktada anlatacak hiçbir şey bulamıyorum. Yoksa , yazı yazmayı , bir şeyler anlatmayı unutmuş olabilir miyim ? :)))) Yok canım sanmam . Zaman zaman çakan kıvılcımları yerine oturtabilirim . Böylece sürekliliği de sağlamış olurum diye düşünüyorum.

Zaten şu ara aşırı hassas bir dönemdeyiz. Büyük üzüntüler yaşadığımız ve yaşamaya devam ettiğimiz , önce Şehitlerimiz , ardından Van Depremi ( -ki benim için hayatımdaki en önemli şehirlerden biridir VAN. Evlenip ilk yaşadığım yer , ilk evim , ilk görev yerim. 4 yıl geçirdim orada. Üzüntülerimiz elbette çok farklı. Ulaştığım kişilerde oldu , ulaşamadıklarımda... Tükenen umutlara rağmen hala umutla beklediğimiz haberler var...) Çalıştığım okul da neredeyse artık yok , görev yapılamayacak derecede hasar görmüş. Ne çok anımız vardı o okulda . Şimdi ise acılar , kayıplar , yardım eli bekliyor. Uzatıyoruz canla başla , tek yürekle...

Ve Cumhuriyetimizin 88. yıl kutlamalarına getirilen engelle yaşatılan bir deprem daha. Tüm şehitlerimiz ve kaybettiklerimiz için inadına yürüdük , Bayrağımızla , Ata'mızla göğsümüzü gere gere. Kim bize zincir vuracakmış ? ŞAŞARIM ! dercesine... Şimdi de yarın için çıkmasını ummadığım , evet ummadığım bir haber var. Bayram tatili uzamasın istiyorum. Çalışanlar lütfen kızmasınlar ama bu çok önemli , ben 10 KASIM Perşembe günü öğrencilerimle birlikte okulumda ATA' mı anmak istiyorum. 11 Kasım 'ı tatil yapabilirler umurumda bile değil ama o gün tatil olmamalı !!!

Vesikalık işkencesi...

2011-06-10T14:30:00.000+03:00

Bu sadece şahsıma ait bir durum mu bilmiyorum ama vesikalık fotoğraf çektirmeyi pek beceremiyorum. Yani hem çekene hem kendime işkence ediyorum. Doğal olmaktan uzaklaştığımı düşünüp , kasılmış yüz ifadeleri , zoraki gülümsemelerle verilen suratsız pozlar :) , ben olmaktan çıkmalar , bu da kim yaa demeler gibi gibi...Tamam biraz abarttığımı biliyorum ama beğendiğim fotoğrafların sayısı oldukça azdır...

Her neyse , ne zamandır nüfus cüzdanımı yenilemem gerekiyordu ve bu işi erteleyişimin tek sebebi de yeni bir fotoğrafımın olmayışıydı. Buna son vermek için paşa paşa gidip fotoğraf çektirmem gerektiğinden saçı başı düzeltip , böyle iyi mi , iyi diyerek geri giden adımlarla da olsa stüdyoya girdim. O muhteşem sandalyeyi stüdyonun tam ortasında gördüm ve işte ilk gerginlik başlamış oldu.

"Evett , dik oturuyoruz , bedenimizi hafif sağa çeviriyoruz , başımızı da hafif çevirelim , biraz eğelim , bana bakın , başımızı birazcık kaldıralım " derken ben bir türlü istenilen şekle giremedim. Yani illaki fotoğrafçıya müdahale ettiriyorum , tam düzeltip 2 adım gidiyor ki , bende yine bir değişiklik olmuyor. Yaww ben ne yaptım şimdi ? Aynen dediğin gibi duruyorum işte , böyle sopa yutmuş gibi. Hadi herşey oldu diyelim , şimdi gülümse , tamam çekiyorum derken ben gerim gerim...

Bütün derdim o kareye güzel girebilmek ama çıkan fotoyu düşünün artık. Sırf bu yüzden yıllarca aynı fotoyu kullandığımı bilirim. "Buraya gelip de , fotoğrafını beğenen hiç görmedim zaten. Vesikalık fotoğraf çektirme fikri oluştuğu anda ben zaten hiç güzel çıkmam diyerek ilk sıkıntıyı yaşıyor insanlar. O yüzden de hiç kimse güzel çıkmışım demez " dedi fotoğrafçı. Oysaki rahat olmak lazım , doğal olmak lazım ama bu iş biraz da fotojenik olma işi galiba.

Sonuç olarak nüfus cüzdanımı , iki ayrı ! fotoğrafçıdan çektirdiğim fotolardan biriyle yeniledim . Üçüncüye cesaret edemedim bile...

Nen var bakimm ?

2011-06-09T00:40:00.005+03:00

G o o g l e neyin var annem ? Bu gece pek bi kastın kendini , böyle bi ağırdan açılmalar filan. Ne bu hal ? Valla hiç beğenmedim söyleyeyim. . Nedir, ne değildir bilemem ama kendini çabuk toparlasan iyi olur .

Mailleri bile açmadın doğru dürüst. 40 saat düşündün açsam mıı açmasam mıı? Bloglara girebilmek ve okuyabilmek içinde yine zatıalinizin keyfini bekledik.

Her neyse daha fazla sorgulamayayım , sende git dinlen ama sabaha toparlanmış ol. O nazladığın sayfaları cırt diye açacaksın ona göre git iyi çalış...Sabaha kadar vaktin var . İşte o kadar...

İçime canavar kaçtı...

2011-06-04T14:18:00.027+03:00

İçime temizlik canavarı mı kaçtı ne oldu anlayamadım ama bana birşeyler olduğu kesin. Uzun zamandır gözümde büyüttüğüm , yapmayı planladığım işler bitti gibi. Yani biraz daha var ama çoğu gitti ya ...

Temizlik yapacağım zamanlar (-ki yüzeysel temizlikten bahsetmiyorum). "Bu kez mutlaka bir yardımcı almalıyım " diye düşünürüm ama kadıncağız arkamdan " bu kadın hiç mi ev temizlemiyor ayoll " demesin diye hep vazgeçiyorum. Tabii bu işin şakası ama bir de şu yanı var. Niyetine girdiğim zamanda " amann canım, boşver şimdi kadını filan , ben daha iyisini yaparım" düşüncesi hep üstün basıyor. Böylece sürekli kadının arkasında gezinip , onu da kendimi de huzursuz etmemiş oluyorum. Ancak kendim yapma kararı aldığımda da o iş bir türlü başlamak bilmiyor. Ha bugün , ha yarın derken pencerelerden dışarısı görünmez hale geliyor ki , kazımak suretiyle , iş başa düşüyor. Utan e mi , rezil ettim kendimi işte. Cıkss hiç de utanmıyorum valla :)))

Bende bu kez işleri günlere yaydım ve oda oda işin altından kalktım. Ancak kısım kısım yapmama rağmen temizlik hala devam ediyor. şaka gibi ! Gerçi temizlenen şeylerin üzerinden defalarca geçiyorum. Hergün herşeyi baştan ele alıyorum . Ba ba ba , titizliğe bak gözlerim yaşardı. O camları kazımadan önce aklım neredeyse...Ama galiba bu kez de kendimi psikopata bağladım. " Oraya dokunmayın , yerlere dökmeyin , dağınıklığınızı toplayın , etrafı dağıtmayın , kalktığınız yeri düzeltin , ellerinizi yıkayın , ona dikkat edin buna dikkat edin... " diye diye sinir geldi. Bana bu kadarı fazla ya neyse...İpin ucu elbet bir yerde kaçar , işte o gün canavar filan kalmaz , bende rahat ederim ;)

Küsmek geldi içimden...

2011-05-30T16:14:00.001+03:00

Kime mi ? Kendime tabiki...Hiç kimseyle , hiçbir şeyle doğrudan alakalı değil aslında. Sorun kendi içimde büyüttüğüm birkaç şey. "Aman canım boşver" diyemediğim için , bunca sıkıntı üzüntü arasında hala hassasiyet göstermemem gereken şeyleri kavrayamadığım için , kör olduğum için , onun için , bunun için. Yani nedeni hem yok , hem de çok .

İşte bu yüzden kızıyorum kendime . Sinirimden saçımı başımı yolasım geliyor , sığamıyorum bir yere. Ruhum daralıyor , nefes alamıyorum. Hal böyle oluncada yok yere kalp çarpıntım artıyor. Her an birşey olacakmış gibi korkuyla geçiyor. Bu gidişle başıma iş açacağım , tam olacak cık cık cık offffff...

Hafif bi crash !!!

2011-05-12T01:03:00.002+03:00

Birden kendime geldim , dalmışım , korktum. "Eyvah!" dedim. "Şimdi trafiğin ortasında yolu kilitle , polis çağır , tutanak tut , hasar tespiti yap , işin yoksa uğraş dur , yandım ben " diye düşündüm. Panik oldum. O an , o kısacık zaman dilimi sanki hafızamdan silinip gitmiş gibiydi. Ne yapmıştım ben ? Nasıl yapmıştım ? Hatırlayamadım.

Evet , ben küçük bir kaza yapmıştım. Trafik sıkışmıştı , sürekli gaz fren , gaz fren giderken nasıl olduğunu anlayamadan birden öndeki araca metalik bir sesle crash !!! diye dokunuverdim. Hemde o kadar temkinli giderken. Çarpmanın etkisiyle öne doğru savruldum ama emniyet kemerim takılı olduğundan herhangi bir şey olmadı. Yoksa ön cama çarpabilirdim. Durduk , arabalarımızdan indik . "Çok ama çok özür dilerim , herhangi bir şey var mı ? " derken arabasına bakmaya korktum. Çünkü arkadan vuran ben olduğum için her şekilde suçluydum. Ya büyük bir hasar verdiysem :(

Adam , gayet kibar bir şekilde "Herhangi bir şey yok , tamam tamam. " diyerek arabasına bindi. Nasıl birşey olmamıştı, anlayamadım . Küçük bile olsa bir çökme olabileceğini düşünmüştüm. Acaba bende var mıydı , bakmamıştım bile . Çünkü o an sadece karşı tarafa zarar vermemiş olmayı istedim. Durunca baktım ki , hasarın esası bendeymiş . Çarpma anında sıkıştırmanın etkisiyle ön kaputta küçük bir çökme ve 1.5 cm'lik açılma olmuş. Yani kaput , önden geriye doğru sıkışınca biraz aralanmış.Üzgünüm ama şu an yapabileceğim hiç birşey yok.

Zaten yol boyunca kafamda hastalıklar , üzüntüler , nasıl olacaklar gibi ciddi sağlık problemleri dağ olmuş beni yeteri kadar geriyorken , bir de arabayı dert etmek istemiyordum. İşte bu yüzden de , bu noktada "SAĞLIK OLSUN" sözünü ön plana alıyorum.

O masadaki siz olsaydınız?

2011-05-07T00:43:00.000+03:00

Geçenlerde Kanal D' de bir yarışma programı başladı "şanslı masa" . Genelde bu tarz yarışmaları pek takip etmem ama eğlenceli göründüğü için takılıp kaldım. Şanslı çiftimiz bir cafeye giriyor ve oturdukları masada 100.müşteri oldukları için şanslı masa ilan edilip , ücretsiz olarak ağırlanabileceklerini öğreniyorlar . Ancak doldurulması gereken küçük bir anket olduğunu söyleyerek eşlerden birini alıyorlar ve oyun başlıyor.

Eğer ruhunuzda birazcık çılgınlık varsa herşey gayet güzel gidiyor . Yani "bırakın deli desinler " diyebilecekseniz , ne ala...Bu anlamda oldukça eğlenceli görünüyordu ama karşısındakinin pek eğlendiğini söyleyemem. Tahammül sınırı zorlanarak , aşırı sinirlenmeler , ters ters bakmalar , küfretmeler , kalkıp gitmeler ve belkide o an ilişkiyi bitirmeyi düşünenler bile. Tabiki geçici bir süreliğine :)) Yani öyle bir an'a geliniyor ki , " Sana ne olduda birdenbire değiştin ? Neyin var ? İyi misin ? " diyerek çileden çıkıyorsunuz. " Bu daha önce defalarca görüştüğüm kişi olamaz. İçine şeytan mı kaçtı yoksa ? " diyorsunuz

Sonra düşündüm " Acaba o masadaki ben olsaydım , ne yapardım ? " . Kulağıma bir kulaklık yerleştirecekler ve bana komut verecekler. Bende , onların benden yapmamı ya da söylememi istedikleri uçuk kaçık şeyleri yapacağım. Sanırım herşey para değil , bir yerde tıkanıp devam edemeyebilirdim. Yani , şimdi böyle diyorum ama yine de herşey o an ki ruh halime bağlı olurdu. Net birşey söylemek imkansız. Büyük ihtimalle yüksek sesle saçma sapan şeyler söylememi istedikleri noktada film kopardı gibime geliyor. Ciddi biriyim ben canımmm :)) yapamam öyle çılgınlıklar. Mesela ulu orta alakalı ya da alakasız şekilde bağırmalar , şarkı söylemeler , keserim kendimi demeler filan cıks bana göre değil.

Ama eşim çılgındır , o yapardı. Hemde tadını çıkarta çıkarta , beni delirtene kadar. Sonunda bende o masadan kalkıp giderdim , oyunda böylece biterdi. Ayrıca " Yeter artık , kendine gel" diye o kollarınıda cimcikleye cimcikleye mosmor ederdim. Yapar mıydım yapardım.

Evet , bu bir eğlencedir ve işin ucundada para ödülü vardır ama ben yinede o kadar çılgın olamayacağımı düşünüyorum. Ama dediğim gibi bu tamamen o an yaşanan duruma göre değişir. Hiç mi çılgınlık yapmadım , yaptım tabiki , yine yapar mıyım , yaparım tabiki ama şanslı masada mı ? işte onu bilemiyorum ;)

İki taraflıda düşünebilirsiniz. Ya siz olsaydınız ????

Zormuş bu iş...

2011-05-06T01:03:00.003+03:00

Meğer ne zormuş akvaryum temizlemek. Nereden başıma sardıysam , eziyetine de katlanıyorum. Bir kere balık sevdası dedik düştük yollara ,yapacak birşey yok. Ama ben zaten bütün yükün bana kalacağını biliyordum. Şimdi de bütün derdimiz aman ölmesinler , yavruları yemesinler , yok suyun sıcaklığıydı , yok suyun değişmesiydi , filtre temizliğiydi derken sıra hastalıklara geldi .

Son günlerde biraz keyifsizler. Sanırım birinden bulaşıcı bir hastalık geldi ya da akvaryumun ortamından kaynaklı bir olumsuzluk var. Ama ben elimden geldikçe ortamın temiz olmasına özen gösteriyorum. Günde 4-5 kez ya da daha fazla düzenli olarak kontrolleri yapıp sayı alıyorum . Sağdan başlıyorlar saymaya . 5 japon ? burdaaa , 4 lepistes ? burdaaa . Peki ya 5 yavru ? buyydaaa :))) Bakıyorum ki asayiş berkemal hemen diğer kontrollere geçiyorum.

Bu arada 2-3 lepistes kaybımız olmuştu hemen yerine yenisini almıştık. Meğer hastalık tespit edilmeden telafisi yapılmazmış. Doğru ya , mantıklı olan da budur zaten. Eğer bulaşıcı bir durum varsa neden hepsini yok yere telef edelim ki. Bu ilk hatamızdı ve şimdilik yenileme yapmama kararı aldık. Ancak , ilk göz ağrımız Gümüş'ümüz de kuyruk erimesi başladı ve o tülümsü görüntüden eser kalmadı , kuyruğu yolunmuş ve birbirine yapışmış gibi . Sanırım onu kaybedeceğiz ve ben Ege 'yi buna hazırlamaya başladım. Çünkü sadece ona "günaydın" sadece ona "iyi geceler" ve sadece onun hatırını sormalar var. Yani Gümüş hepsinden başka . "Tamam , üzülmeyeceğim" diyor ama her konuştuğumuzda da gözleri dolu dolu oluyor.

Bunun dışında , yavruluktan kaçarak hayat mücadelesine atılan yavrularımızda gayet sağlıklı görünüyorlar ve hatta 10 günde biraz büyüdüler bile diyebilirim. Diğerleri arasında fıldır fıldır gezip onlara meydan okuyorlar. Kısacası zor bir uğraşmış bu .Yaa ben akvaryum temizliğinden yola çıkmıştım ama yazı almış başını gitmiş. O halde burada kesip yayınlıyorum , devamı sonra. Zaten çok yorulmuştum...

Hayy sizin şaka anlayışınıza !!!

2011-04-28T20:46:00.001+03:00

Şakalaşmak ne zamandır zarar verme boyutuna geldi anlamıyorum. Bu çocukların oynadıkları oyunları yada adına şakalaşmak dedikleri şey,artık beni çok korkutuyor. Biz mi bu şakaları anlayamıyoruz yoksa anlayış mı değişti ? Değiştiyse de mümkünse değişmesin , çünkü doğrulara ve olması gerekenlere çok ama çok ters...

Her fırsatta birbirinin üzerine atlamalar , yere yatırıp tekmelemeler , alt alta üst üste boğuşmalar , aynı güreş müsabakasındaymışız gibi görüntüler sergilemeler , canını acıtırcasına ve bundan da keyif alırcasına yapılan şakalar!!! Böyle diyorlar adına...Ve "ne yapıyorsunuz ?" diye sorduğumda , ayırmaya çalıştığımda da , aldığım cevap " Sadece şakalaşıyorduk ! " oluyor. Ama görseniz el yüz , üst , baş perişan . Yok böyle bir şaka ve kabul etmiyorum da . İçinde olan anlar ve inanın hergün bu masum çevrede bile nelerle karşılaştığımı anlatsam "eyvah teksas" gibi dersiniz. Bu nedenle büyük şehirlerde , büyük okullarda yaşanananları düşünmek bile istemiyorum.

Bugün yaşadığımız korkunç bir olay , pek çok okulda yaygınlaşmaya başlamış. Bunun kaynağı kimdir , nedir bilemiyorum ama eğer TV 'de izletilen bir olaysa yetkilileri bu konuda yol gösterdikleri için uyarıyorum!!! . Çünkü izletip izletip "sakın denemeyin!" demiş olmaları bile bu yaştaki çocuklarda denemeye sevk edici bir olaydır. Sonuçlarını düşünmez bile. "Boğazımı sık ve beni bayılt" Ne demek bu ? Ölüme meydan okumak mı? Böyle eğlence mi olur ? Böyle şaka mı olur? Hayat bu kadar basit mi?

" Boğazımı sık ve beni bayılt " demiş , diğeride "olur" demiş. Ne o aklı verende , ne de yapanda 1 gr akıl yok . Yapışmış boğazına , sıkmış sıkmış , çocuk renkten renge girmiş morarmış , bir anda yere yığılmış o sırada yüzünü betona çarpmış . Kan oturmuş bütün yüzüne "Ölümden dönmüşsün farkında mısın ? " dedim çok korkmuştum.Bu nasıl bir şeydir ? Hiç bir şey diyemediler , her ikiside olayın şokundaydı . Bir anda oluvermişmiş , Peki bir anda giden hayatın bedelini kim ödeyecekti ?

İşte bu yüzden korkularım hergün daha da büyüyor. Benzer olay bugün oğlumun sınıfında da yaşanmış . Bunu duyunca sinirlerim iyice bozuldu .Şakalaşmalara ve oyunlarınıza DİKKAT !!! diyorum. Böyle şaka olmazzzz....

Ceza öyle olmaz , böyle olurmuş....

2011-04-27T00:21:00.001+03:00

Birkaç gündür balık diye diye baygınlık verdiğimi biliyorum ama bir önceki yazımda fanus cezası verdiğim Lepistesin saldırganlığı hakkında ŞOK bir gelişme oldu. Çünkü böyle birşeyi ilk kez yaşadım yazmasam olmazdı. Meğerse saldırganlığın sebebi , çektiği sancılarmış . Yani ben işin şakasındayım , mutlaka öyle değildir ama tesadüf oldu diyelim. Fanusa koyduktan sonra kovalayacak kimsesi olmadığı için sakinleşmişti. Hatta onu ayırıp yalnız bıraktığım için üzüntü bile duymuştum . Ama şimdi yalnız değil. O anne oldu. Komik ama 6 tane mini mini lepistesimiz oldu. Fıldır fıldır geziyorlar ve çok şirinlerrrr...

Lepistesin hamile olduğunu nereden bilebilirdim ki , yani tamamen süpriz bir doğum oldu. İyiki saldırganlık yapmış ve iyiki ayırmışım. Ayırmasaymışım biz daha yavruları göremeden yem olacaklarmış. Daha büyüklerine bakmayı öğrenemeden bu mıncırıklarla ne yapacağım ben şimdi :)))

Hadi kolay gelsin bendenize ...

Fanus cezası...

2011-04-26T00:13:00.014+03:00

Şu aralar bütün derdimiz varsa yoksa akvaryumumuz. Aslında dert demek doğru olmaz , sadece acemi olduğum için dert ediniyorum. Yoksa neşemiz bile oldu diyebilirim . Toplamda 5 japonumuz , 5 lepistesimiz oldu. Ama lepisteslerden birini akvaryum dışına çıkarıp ona hücre cezası vermek zorunda kaldım.

Özellikle belirtmek istiyorum ki , tecrübe eden arkadaşlar japon ve lepisteslerin asla birarada yaşayamayacağını belirtmiş. Ama yinede bu durumdan hiç rahatsızlık duymadan gayet uyumlu yaşayan örneklerinde olduğunu okuduğumda riski göze aldım. Herhangi bir uyumsuzluk çıkarırlar mı diye de 2 gündür gözlem altında tutuyorum. Olur ya belki bizimkilerde uyumlu yaşayanlara örnek olurdu. Ama dedikleri doğruymuş. Lepisteslerden sadece birisi cadı çıktı. Cadı ki , hem de ne cadı...O minnacık boyuna bakmadan , sen git japon balıklarının kuyruklarını tırtıkla , kaç. Onlarda bir o yana , bir bu yana salına salına kaçışıp durdular yoksa o tülümsü kuyrukları kopacak ve çirkin olacaklardı. Zaten Lepisteslerin tek dertleri japonların kuyruklarıymış . Kıskanç yaratıklar nolacak :)

Baktım ki japonlara rahat yok , etrafında fırıl fırıl dönmeye devam ediyor. " Tamam " dedim " Senin suyun ısındı güzelim , gel bakiim sen şöyle fanusa doğru " . Ama balık aklı dersiniz değil mi , ben böyle zeki birşey görmedim. Sanki yakalanacağını anlamış , suçunu biliyormuş gibi de kaçtı. Gidip ısıtıcının arkasına saklandı , dibe ve köşeye en yakın yerlerden kamikaze dalışlar yaptı. " Bak sen şu , su cambazına...El mi yaman bey mi ? " diyerek zorlu mücadeleden sonra fanus cezası başlamış oldu. Şimdilik diğerleri de sorunsuz bir şekilde 2 ayrı grup halinde takılmaya devam ediyorlar. Fanusuda gözlerinin önüne koydum ki , bilsinler yoksa tayinleri çıkacak :))))

Yeni heyecanımız...

2011-04-21T01:13:00.002+03:00

Veeee sonunda akvaryum alındı. Bakalım bu işin içinden nasıl çıkacağız ? Daha önce ne böyle bir girişimim olmuştu , ne de herhangi bir yakınımda görmüşlüğüm. Yani ne nedir , nasıl yapılır , konu hakkında en ufak bir fikrim bile yok . O yüzden birkaç gündür forum forum gezip bir sürü bilgi ediniyorum . Arkadaşlarımla paylaşıyorum. Ve öyle şeyler öğreniyorum ki , başka bir dünya kurmaktan farkı yok. "Aman canımm , balık işte , ver yemini geçsin , gitsin " denecek kadar basit bir olay değil. Sonuçta , o bir canlı ve hayatta kalması sana bağlı. Amaç , onu doğala en yakın ortamda yaşatmak ve bu yaşantıdan da karşılıklı olarak zevk alabilmek. Yani öncelikle , onun mutluluğu önemli. Aksi halde onun mutsuzluğu bizede yansıyacağından , herşey kurallarına uygun olmalı. Umarım başarılı olabiliriz.

Akvaryumla beraber gerekli tüm malzemeler alındı ve temizlik işlemine geçildi. Hiçbir kimyasala tabi tutulmadan sadece suyla temizlik yapılması gerekiyormuş. Öncelikle 5 kg kadar deniz kumu kovaya kondu ve berraklaşıncaya kadar defalarca yıkandı. Ve hiç kolay değildi gerçekten. Baktım ki işlem çok yavaş ilerliyor , parça parça süzgece alıp öyle yıkadım. Sonra akvaryumu koyacağım yeri belirledim. Yıkanan kumları getirip dibine yaydım. Bu arada kumun kalınlığı ve akvaryum içinde yapılması istenen yükseltileri belirlemek tamamen isteğe bağlı . Bizimkisi acemi işi olduğundan yükseltisi yok , dümsüz. Öğreniyoruz ya...

Dekoratif amaçlı olsun diye plastik bitkiler , çaba ve köprü almıştım. Onları da uygun şekilde yerleştirdim. Ama okuduklarımdan anlıyorum ki , doğaldan epey uzaklaşmışız. Olmaz diye birşey yok ama tavsiyeler bu yöndeydi. Daha sonra yeni bilgilerimle köklü değişiklikler yapabilirim. Yani , şimdiden herşey en doğru şekilde olsun dersem öncelikle akvaryumu büyütmem ve canlı bitkiler koymam gerekiyormuş. Daha başlamadan , hayal kırıklığı yaşamak istemediğimden aşamalı geçiş yapmak istiyorum. Hepsi olacak ama yavaş yavaş...

En son ne yapmıştım ? Kumları koymuştum. Sonra sıra suyu doldurmaya geldi. Bu konudaki tavsiyelerde , iyi su kullanılması yönündeydi ama işlemleri gece yaptığım için yeterli suyumuz yoktu. Mecburen hortum yardımıyla çeşme suyu kullandım. Çeşme suyu konulduğunda içindeki klorun uzaklaşması ve su dengesinin oturması için birkaç gün beklemek gerekiyormuş . Maksimum 1 hafta kadarmış ama 3 günde yeterli diyenler vardı. Ancak balıkların ölme riski artıyormuş. Bekleyebileceğimiz için riske gerek yok diye düşündüm. Son olarak ısıtıcı ve filtreyi de yerlerine yerleştirip ,içine su düzenleyici damlattım. O da akvaryumda biyolojik ortamın sağlanması için gerekliymiş. Ve hepsini çalıştırdım. Suyun ısınması ve 26 ºC ' ye gelmesi 2 gün sürdü. Akvaryum bu şekilde boş olarak 1 hafta çalışacak...

Görüntü bence çok şirin ama bu konuda tavsiyeleriniz varsa değerlendirmeye alabilirim ...

Gümüş'ün hikayesi...

2011-04-18T09:54:00.001+03:00

Gümüş'ün gelmesi pek bir olaylı oldu. O yüzden bizimle yaşamasının gerçekten mucize olacağını düşünüyorum.

Bizimkiler sınıflarına akvaryum almışlar. Öğretmenimizde birkaç öğrenciden balık getirmesini rica edince , ertesi gün çoğu öğrenci kapmış balığı gelmiş. Akvaryum dedikleri de zaten minicik bir şeymiş. Neyse , herkes götürünce biz kusur kalır mıyız? Olmaz tabii , hemen gittik , bizde aldık. Balığı alıp poşete koydular , oradan çıkıp gümüş satan bir takıcıya uğradık. O sırada bizimki tamamen poşetteki balıkla ilgilendiği için çok heyecanlıydı. " Anne ya ölürse , ya acıktıysa , ya şöyle , ya böyle " diye diye beynimi yemişti 2 dk.içinde. Neyse işimi halledip dükkandan çıktık , eve geldik. " Anne , balığımın adı Gümüş olsun " dedi. Çünkü balığı alınca gümüşçüye gitmişiz oradan aklına gelmiş. "Olur tabi" dedim. " Zaten rengide benziyor" . Onu alıp , dikkatlice kavanoza koyduk. Bir geceliğe kavanozda yaşayacak garibim. Kolay mı arkadaşlarından ayrılmış , keyifle yüzdüğü kocaman ortamından uzaklaşmış ve bir kavanoza hapsedilmiş. Düşününce oldukça üzücü aslında. Suçsuz yere hapise düşmek gibi.

Ama inanın o geceyi zor geçirdik , o heyecanı görmeliydiniz .Sürekli başına gidip bakmalar , okula vermekten vazgeçmeler , ölmemiştir değil mi diye endişelenmeler. Ya ölürseymiş , çok ağlarmış. Oysaki defalarca anlattım " Ölebilir , bu çok doğal. Çünkü ortamını değiştiriyoruz ve alışması kolay olmuyor. Dengesi bozuluyor ve hassas oldukları içinde çabuk ölebiliyorlar" diye. Kabul ediyor ama duygusala bağlamaktan da geri kalmıyor.

Neyse kavanozu alıyor ve dikkatlice tutarak okulun yolunu tutuyor . Akşam eve geldiğinde ağlamaklı. "Kavanoz kırıldııııııı" diyeee başlıyorrrrr. " Nasıl , kesik filan var mı ? Yok çok şükür. " Az kalsın balığım ölecektiiii benim yüzümdennn" diye yaygarayı kopartıyor ama zaten olmuş bitmiş , şimdi ağlamak niye ? Sonra anlatıyor , kavanoz elinden kaymış , kırılmış , balık çırpınmaya başlamış , bizimkisi de avuçlayıp hemen akvaryuma atmış. Yaşadığı şoka bakın hayvancağızın. O gece akvaryumda huzur buluyor Gümüş , gayet mutlu. 2 gün sonra elinde pet şişe ve içinde Gümüş , geri geliyor benimkisi. "Ee ne oldu ? Neden geri geldi ? " " Balıklardan biri hastalandı , öğretmenimiz de bulaşmasın diye herkesin balığını geri gönderdi , yani akvaryum dağıldı " dedi. Haydaaa olaya bakın şimdi. Böylece Gümüş bize kalıyor.

Evdeki bir fanus yıkanıp temizleniyor ve Gümüş geçici bir süre buraya yerleştiriliyor. Tabiki tekrar gündeme akvaryum olayı geliyor. Gümüş yalnız kalmasın , yaşayacak mutlu bir yuvası olsun...Pes ediyorum ve tamam diyorum.

Sonraaa....(1 gün ara)

"Gümüş"ümüz oldu...

2011-04-17T02:16:00.003+03:00

Çocukluğumdan beri , evde pek çok evcil hayvan beslemişizdir. Muhabbet kuşu , kedi , köpek...

Annemin yolda bulup avucunda getirdiği minicik kedi yavrusu ilk Boncuğumuz olmuştu. Tekir cinsi , mavi gözlü çok şekerdi. Mahalledeki çocukların onu birgün kireç kuyusuna atmasıyla son bulmuştu hayatı. Öleceğini anladığı içinde bir daha yanımıza hiç gelmemişti .

Sonra muhabbet kuşumuz oldu , Cingöz. O da yavruydu aldığımızda. Gagasıyla pinpon topuna vurur , peşinden koşturup dururdu. Babamda onunla eğlenmek için "aptal cingöz" derdi. Birgün yine topun peşinden koştururken derinden bir ses geldiğini farketmiştim , sürekli " aptal cingöz , aptal cingöz " diye tekrarlıyordu. Cingöz konuşuyordu. Sonrada bir sürü kelime öğremiştim ona. Sadece erkek kardeşimi kızdırmak için de ona "cimbombom" demeyi öğretmiştim . O koyu fenerbahçeli olduğu için evde sürekli cimbombom diyen bir kuşa odasında katlanmak zorunda kalıyordu. Ne gıcığım değil mi?

Sonra da Sunny'miz oldu. Üzücü bir şekilde ayrılmıştı bizden, geçmiş bir yazımda anlatmıştım. Sonuç olarak , bakımlarıyla çok fazla ilgilememiştik , çünkü günün büyük bir bölümünde okulda oluyorduk. O yüzden ne kadar sorumluluk alabildik bilemiyorum ama yükün her zaman annemde olduğunu çok iyi biliyorum. Yani annem yeri geldiğinde hem Cingöz'ün , hem Boncuğun hemde Sunny 'nin annesi gibi olmuştu. Anneciğimi bu konuda yürekten tebrik ediyorum. Biliyorum hiç kolay değildi ama bizlere de hayvan sevgisini yaşatmıştı.

Şimdi ben böyle birşey yapabilir miyim bilmiyorum ? Çalıştığım için , evde kedi köpek olayı oldukça zor ama bunu mutlaka bizlere daha az ihtiyaç duyacak bir hayvanla telafi etmeliyim diye düşünüyorum. Mesela muhabbet kuşu (-ki o da evde kimse olmadığında küsüyor. Çok iyi hatırlıyorum , konuşmaya çalıştığımda kafasını çevirip arkasını dönüyordu. ) Ya da balık olayına girip eve güzel bir akvaryum mu alsam ? Ama akvaryum da özel bir ilgi istiyor , düşünmekteyim. Ne güzel kaplumbağa ile işi kurtacaktım ama o sevdadan da vazgeçtik.

Durum odur ki ; küçük bey haklı olarak evde bir hayvan beslemek istiyor . Sorumluluk almak istiyor. Herşeyiyle ilgilenirim diyor ama bunun "aslında herşeyiyle sen ilgileneceksin anne" demek olduğunu henüz anlayamıyor. Ben de sürekli olarak " bizim evcil hayvanımız var oğlum , sen benim kuzucuğumsun , aslanımsın , kedi yavrumsun , minik kuşumsun , hamsi baluğumsun " diyerek işi geçiştirip şakaya alıyorum " Yaa anne yaaaa öyle diiiillll " diyerek karşı çıkıyor ve artık köşeye sıkıştım .

Şimdi ise nurtopu gibi bir japonumuz oldu . Adı da "gümüş" oldu. Bakalım kaç gün bizimle kalacak.

Nasıl bir AŞK bu?

2011-04-15T00:24:00.002+03:00

İşte benim haftalardır beklediğim an , bu andı. Biliyordum eninde sonunda bir araya gelip , evleneceklerini ama olayların nasıl gelişeceğini merak ediyordum. Çok fazla dizilere sarıp kritiğini yapan biri değilimdir ama bu kez böyle oldu.

Pargalı İbrahim Paşam mutlu ya , Hatice Sultanım da mutlu dolayısıyla bende çok mutluyum. Artık bana ne oluyorsa :)) Ama kıyamam ben Pargalıya ...

İşte replikleriyle o bölüm ....

Hatice: Hünkarım.
Süleyman: Ben senin saadetin için , yüzünün gülmesi için , bir söz verdim. Mehmet Çelebi ile olan nişan akdini bozuyorum . Senin kalbinin yangınını gördüm Haticem,İbrahim'le senin izdivacınıza karar verdim ..
Hatice bayılır.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
İbrahim: Hünkarım cürretimi bağışlayın sizden son bir arzum olacak .
Süleyman, İlahi Komedyayı bitirir ve sertçe kapağını kapatır.
İbrahim: Babam ve kardeşimle geldim Parga'dan . Birinci avluda bekliyorlar. Cenazemin aileme teslim edilip, Pargaya götürülüp orada gömülmesini istiyorum. Elbette, siz münasip görürseniz . Süleyman: Münasiptir Pargalı, elbette .
Süleyman ayağa kalkar. İbrahim gözlerini yumar.
Süleyman: Lakin, önce düğününe katılsınlar sonra emr-i hak vuku bulunca cenazeni alıp,giderler. İbrahim, Süleyman'a bakar.
Süleyman: Nasıl bir aşk bu ? Sen herşeyden vazgeçiyorsun, Haticem ölmekle eş tutuyor ayrılıp, gitmeni .. Ben aşka hürmetsiz bir insan mıyım ? Seni öldürebileceğimi nasıl düşünürsün !? Ben o kadar zalim miyim ?!

Vidivodo.com : muhteşem yüzyıl 14. bölüm 4. kısım Etiket: dizi tv

:'(

2011-04-12T14:55:00.000+03:00

Bitti ...

Canım öylesine sıkkın ki , hiç keyfim yok ...

Umutlar söndü , gülen yüzler asıldı...Arkadaşlarının ve öğretmenlerinin göz yaşları içinde son kez okuluna getirildi ve gitti...

Zaten günlerdir süren bir mücadele vardı. Hayatta kalması zordu , gerçekten çok zordu. Yine de direndi , küçük küçük tepkiler verdi . Mucizeler her zaman olmuyor muydu ? Biz de belki "olabilir" diye umut ettik. Ama üzgünüm , tanımasam da , bilmesem de canımmış gibi yüreğim yandı. Mekanın cennet olsun güzel kızım ...

Ailesine ve geride kalan tüm sevdiklerine Allah'tan sabır diliyorum...

Sıkı tutun ...

2011-04-09T12:30:00.003+03:00

Bir an varsın , bir an yok. Hayat bu işte..Yani öyle bir an geliyor ki hayatının akışı birden tersine akan bir nehir gibi sürüklüyor hem seni , hem de tüm sevenlerini...

Dün sabah üzücü bir olayla güne başladık. Gün boyu , moral bozukluğu içinde hep bir umut bekledik ve 24 saatten fazladır da beklemeye devam ediyoruz. Lise öğrencimiz , karşıdan karşıya geçerken hızla gelmekte olan bir minibüsün altında sürüklenip savrulmuş. Kötüydü , çok kötü diyor görenler. Suçlu kimdir , nedir , nasıl olmuştur bilinmiyor ama şu an önemli olan verilen yaşam savaşı.

Ailesini düşündüm o an , içim parçalandı , yüreğim sıkıştı. Biricik canları , can savaşı veriyordu. Oldukça ağır yaralıydı. Aklına gelir miydi böyle bir kaza olabileceği ? Ya da hangimizin aklına gelir ki ? Sadece " Lütfen dikkatli ol ! " diyerek öpüyoruz ve Allah ' a emanet gönderiyoruz canlarımızı okula. Kim bilebilir ki ?

Şu an için , durumu ciddiyetini koruyor ama doktorlar ellerinden geleni yapıyorlarmış . Tam 3 kez kalp durmuş , geri getirmişler. Ancak iç organlarda kanama devam ettiğinden zor bir durumla karşı karşıya olunduğu da bir gerçek. Lütfen bu savaşı kazan güzel kızım lütfen...Tutun hayata canım ama sıkı tutun...

Dualarımız seninle ....

Kahve bahane...

2011-04-05T18:25:00.000+03:00

“ Kokusunda davet var ” diye boşuna demiyorlar. Kahve , bu anlamda öyle güçlü bir çekime sahip ki , hiçbir türüne hayır denmiyor . Hele yanında kek , kurabiye gibi bir şeyler de varsa , keyif haline dönüşen eşsiz bir çekim haline geliyor.

Gerçi hepimizin kahve tercihi çok farklı. Kimimiz sert, sade ve şekersiz classic nescafe ile güne başlarken , kimimiz sütlü , kimimizde Türk kahvesiyle başlıyor. Ve bu olay , gün içerisinde farklı kahve keyfi şekillerinde devam ediyor. Güne kahveyle başlamak gibi bir alışkanlığım olmasa da , gün içerisinde sütlü nescafe içmezsem , eksikliğini hissedecek kadar alışkanlığım olduğunu itiraf edebilirim. Ara sırada da Türk kahvesi. Ama o da mutlaka şekerli ve çikolata tadında olmalı . Belkide daha az içmeyi tercih ettiğimdendir.

Hani “ kahve bahane , sohbet şahane ” sözü de hakikaten çok doğru bir söz. En güzel sohbetleri kahve sırasında yapmıyor muyuz? Düşünsenize , o minicik fincanların içerisine ne çok şey sığdırıyoruz , bazen zararsız dedikodularımızı , kahkahalarımızı , anılarımızı , özlemlerimizi ve bazen de hayallerimizi...Bence , kahvenin asıl tadını verenler bunlardır diye düşünüyorum.

Yani , hakikaten kahve bahane...Diyorum ki , şöyle yüksek bir tepede , denize karşı bir kahve içseydim .Sohbet mi ? Neden olmasın ;)

Gelmesem ben ...

2011-03-18T00:26:00.013+02:00

Arkadaşlarım kursa katılmam için ısrar ediyorlar. O kadar da "yok , ben gelmeyeceğim" desemde anlatamadım. Gerçi bir yanım istiyor ama çok da baskın değil. O yüzden de pek gitmek istemiyorum. Bu ne kursu derseniz ? Fotoğrafçılık kursu ...

"Kaçar mı bu fırsat ? " dediğinizi biliyorum ama istememek için kendimce nedenlerim var. Herşeyden önce profesyonel bir fotoğraf makinem yok. Makine olmayınca gösterilen ve öğretilen herşey askıda kalacak ve uygulama olmayıncada hiç zevk alamayacakmışım gibi hissediyorum. Aslında , gibisi yok aynen de öyle olacak . Düşünsenize bi , kitabı , defteri , malzemesi olmayan öğrenciler gibi melul melul...

Bugüne kadar minicik fotoğraf makinemle pek iyi geçinemesem de , iyi kötü çekiyordum . O yüzden de bu konuyu hiç düşünmemiştim. İnce ayarlarını öğrenmek , daha net çekimler yapmak , makineyi daha kullanılabilir hale getirmek elbette güzel olabilirdi ama " ben yine de gelmeyeyim yaa...Hem hiç evden çıkasım yok , hem de siz kurstayken , ben yatsam uyusam , miskinlik yapsam " diyorum." " Hayır geleceksin " dediler , başkada birşey demediler...pufff...ne olcak şimdi ?

Karsız kar tatili ...

2011-03-09T11:50:00.000+02:00

Sabah uyandığımda hiç keyfim yoktu. Ve yine " Acaba ,bu sabah gitmesem mi ?" diye düşündüğüm anlardan birini yaşıyordum. Zaten okulun büyük bölümü olmayacak , kitap fuarına gidecek ve dolayısıyla da dersler yapılamayacaktı. Sadece bu fikir bile , isteksizliğimi arttırmaya yetiyordu.

Derken telefon çaldı , eşim " Ya gerçekten mi , öyle miii ? Hadi yaa ? Ne kadarmış ? Kim haber verdi ? "diye tepkiler veriyor , ardarda sorular soruyordu. "Acaba? " dedim içimden . Perdeyi araladım dışarıya baktım , kar filan yoktu . Yani bu tepkiler "tatil olamaz " diye düşündürttü bana. Neden böyle bir şey de bekliyorsam :)

Ama tuhaf olan şu ki , havada belli belirsiz uçuşan karın yıllardır bize hiç bir faydası yokken , 2 cm. olduğunu bile görmemişken , kara bu kadar hasret kalmışken , bizden sadece 20 km. mesafedeki merkezde 20 cm. kar olması ve Valilik emriyle de tatil edilmesi işimize yarayabiliyormuş.

Yine de tatil güzel ama karsız kar tatili oldukça tuhaf. Kar tatili diyoruz ama yağmur tatilindeymişiz gibi. Kar istiyorum ben , karrr...

İnattan yazdım ;)

2011-03-09T11:13:00.000+02:00

Engelleyene inatmış gibi bir şeyler yazasım geldi. Çünkü , hiç bir konuda engellenmeyi sevmiyorum . Aksine engellendiğimde yada herhangi bir yasak hissettiğimde, içimde kötü bir ruhun harekete geçtiğini hissediyorum. Böyle oluncada yapmayacağım bir şey varsa da elimden geleni yapmaya çalışıyorum. İnat ya !

Ama bu durumda engelleyene ayıp , hatayı herkese yüklemeye çalışana ayıp , binlerce suçsuz insana eziyet edene ayıp. Daha ne diyeyim ki ?

Aslında tam olarak ne yazacağımı bile bilmiyorum ama öylesine aklıma gelen iyi kötü ne varsa yazarım diye düşündüm. Neredeyse 1 aydır kafamı toparlayıp tek kelime yazmamışım. Bütün yoğunluğumuda sadece işime vermiş ve bazı sıkıntılarımdan uzaklaşmaya çalışmışım ama sonuçta bütün sinirimi yine kendimden çıkartmışım. Aslında bu bile bir çeşit engellemedir ya neyse...

Yani , bazı şeylere o kadar kızgınlıklarım var ki , o kadar kabul edemeyişlerim , o kadar anlayamadıklarım ve aslada anlayamayacaklarım. O yüzden de içimden geçen herşeyi yazmamın mümkünü yok. Yapılan yanlışlıklara , haksızlıklara , özellikle de düşüncesizliklere artık dayanamıyorum. Ve dönüp dolaşıp aynı noktada yine düğümlenip kalıyorum. Oysaki şu ana kadar, öyle çok şey öğrenmiş olmam gerekiyordu ki...Ama söyleyene değil uygulamaya koyana bakmalı.

An geldi , herşeyden vazgeçtim . " Bu böyle " diye kabul edip vazgeçtiğim anlar. Sonra da " hayır , böyle olmamalı..." diyerek yeniden tutunduğum anlar. Bu böyle işte , kabul et. Neden bu kadar inat ! Neden? Peki edebildim mi ? Edebilecek miyim? Etmeye mi çalışıyorum ? Ama biliyorum , yine etmiş gibi görünüp bir süre sonra aynı noktaya dönüş yapacağımı . Kendimi bu kadar yıpratmanın anlamı yok , zaman geçiyor ve hayal kırıklıklarından başka elde kalan bir şey olmuyor. Ama en azından deniyorum...

İnadıma da yazdım ya , ohh olsun !!!

Beklenti & mutluluk

2011-02-08T01:35:00.009+02:00

Düşündü , gitti , geldi yine düşündü. Belli ki dibe vurmuş ve bir şeyleri dağıtası gelmişti . Buradan mı başlasam diye düşündü . Bir şeyleri yok edesi vardı ya , gözüne kestirebildiği en kolay şey gibi geldi. Gücünün yettiği buydu belkide. Hadi diyelim yok ettin , ne geçecekti eline ? Başka bir üzüntü daha mı? Kızım , sen üzüntüden zevk mi alıyorsun ? Hem kendi halinde durup duran blogdan ne istiyorsun ?

Neymiş efendim , canı yazmak istemiyormuş , sıkılmış , kafası karışıkmış , kızgınmış , üzgünmüş , mutsuzmuş yine dibe vurmuşmuş , blogu tamamen kapatsaymışda falan filan...Oysaki bu kaçıncıydı , yapamıyordu işte. Kaç kere niyetine girmişti ama her defasında beklemeye almıştı. Yine öyle olacaktı ama kızmıştı ya , tehdit etti kendini. Yazmayacaksan yazma kızım , mecbur musun ? Ya da yaz , es , yağ , gürle , kime ne demedik mi ? Kimin senden böyle bir beklentisi var ki ? Öğrenemedin şu beklenti meselesini zaten. Ne diyorlar unutma ! minimum beklenti , maksimum mutluluk ...Lütfen artık buna göre yaşa...

Ama ben , artık bu kıza dert anlatamıyorum . Tek ben değil , hiç kimsecikler anlatamıyor. Biliyor doğrunun ne olduğunu, herşeyinde farkında ama sabit fikirli . Ve hiç vazgeçmiyor. Hele ki kafasına taktığı bir şeyse , vazgeçirmenin mümkünü yok. Yani ya olacak , ya olacak. Bu kimi zaman kararlı olmak adına çok güzel birşey ama kimi zaman da imkansızı zorlamak gibi birşey. Hal böyle oluncada sonuç , hayal kırıklığı oluyor. Beraberinde de kocaman derin bir üzüntüyü getiriyor. Ondan sonrada kimseciklerle konuşma , iletişim kurma , içine kapan , kendini eve hapset , ağla , sızla ve en derinin , en dibin acısını çıkarabildiğin kadar çıkart. Bu mu olmalı ?

Hem düşünsene , sana senden başka kim yardım edebilir ki ? Yeter artık...Ya o anın tadını çıkartmayı öğren , herşeyi olduğu gibi en güzel haliyle tadında bırak , öylece kalsın ya da hayatı kendine dar et . Seçim senin güzelim..."Ama niye niyee ? " diye de söylenmeyi bırak . Sorgulamadan anı yaşamaya bak. Off , yine çok biliyorum , yine çok konuşuyorum . Şimdi kendinle kavgan bittiyse , artık kendine gelir misin?

Ve son kez söylüyorum , sakın unutma! "minimum beklenti , maksimum mutluluk..."

Dinlenmek ve sessizlik....

2011-01-31T03:20:00.001+02:00

Bugüne dair içimde bir rahatlık söz konusu . Ve nedense ilk kez pazartesi sendromu yaşamıyorum. Erken yatmak , erken uyanmak gibi bir kaygım da yok. Yoksa , tatilden midir nedir , yüzsüzcesine çıkıverdim ortaya...

Şaka bir yana ama gerçekten sakin ve sessiz kalmaya , kısa da olsa bir tatile ihtiyacım varmış. ( bak nanköre diyenler mi oldu ne ? ) Ama demeyin ne olur. Gürültü ve stres insanı yoran şeylerin başında geliyor ki , artık benim de tahammül sınırlarım zorlanıyordu. Yani bedensel yorgunluktan çok beyin yorgunluğu beni bitiriyor. O yüzden de herşeyden uzak kalmak , bazen "çıt" sesi bile duymak istemiyorum . Bir de aklımdakileri gerçekleştirebilirsem harika bir doping olur bana...

Ama bu durumdan memnun olan sadece ben değilim , bütün çocuklarda gayet mutlu ve mesut evlerindeler. Yoğun anlamda ders yok , ödev yok. Yasaklar , kısıtlamalar geçici bir süreliğine kalkmış , çoğu tv karşısında elinde kumanda kanal kanal gezip yan gelip yatarken , çoğu da okul döneminde sınırlı kullandığı pc'sinde oyununda , ya akraba ziyaretinde yada kısa bir gezide. Birkaç gün herşey böyle güzel geçer, paylaşımlar yapılır sonra da " Canım sıkılıyooo benimmm" demeye başlar çocuk . Anneler babalarda " aay şu okul açılsada gitseniz . Sizi okul paklıyormuş " demeye başlar. Bilmezler 30 değişik karakterin aynı sınıfta neler yaptığını...Hepsi birbirinden başka...

Ama ben şimdilik açılsın istemiyorum hatta kar yağsın da , tatil uzasın istiyorum. Şu an koşan , çığlık çığlığa bağıran , kapılardan camlardan sarkan , birbirine vuran , kötü sözler sarfeden , ısrarla çalışmayan , dinlemeyen , okuldan kaçan , saygısız , yaramaz birilerini görmek istemiyorum. Sadece dinlenmek ve sessizlik istiyorum.

Şişştt tuşlara yavaş basın :)))

Güçlü olmalı...

2011-01-24T00:45:00.001+02:00

Yoğunluk , yoğunluk dedim. O da geçti gitti , artık gayet sakinim . Sakin olmasam bile gerçekten kendimi zorlayarak sakin olmaya çalışıyorum . Farklı şeyler düşünüp , farklı şeyler yapmaya çalışıyorum. Kendimi mi kandırıyorum anlamış değilim ama en azından hiç birşeyi değiştiremeyeceğimi biliyorum.

Aslında yine son günlerde sağlık anlamında , büyük bir üzüntü ve sıkıntı içerisindeyiz ama inanın stres ortamı yaratmamak için düşünmemeye çalışıyorum. Özelliklede sonradan yaşayacaklarımızı olduğundan öne çekerek , şimdiden kötü senaryolar yazmamaya çalışıyorum. Yoksa çoktan kendimi kaybeder , yok olurdum . Zaman zaman böyle hissettiğimde olmuyor değil ama kısa süreli iniş çıkışlarla durumu kurtardığımı düşünüyorum " Şimdi sakin olmak zamanı , toparlan" diyerek kendimi telkin ediyorum.

Bazen de donuklaşıyorum ve hiç birşey düşünemiyorum . Sadece boş boş bakıp , ne olacak şimdi havasında , duvar etkisi yaşıyorum. Öyle sanıyorum ki , yaşadığımız benzer olaylar ve acılar farkında olmadan bizi biraz güçlendiriyor. Belki de , kendimizi korumak için bir çeşit kalkan oluşturuyor , ruhsuzlaştırıyor gibi. Şok etkisi dedikleri bu mu yoksa ? Tek dileğim iyi bir şeyler olması ve ne olur , ne olur bu kez kolay atlatılsa , bir kez daha üzücü şeyler yaşanmasa...Tamam , tamammm , düşünmüyorum. Herşey iyi olacak ve olmalı da. Ve zamanı geldikçe , çözebildiğim kadarına , yetebildiğim kadarına varım... Hayat bu , ne kadar istesekte bazı şeyleri değiştiremiyoruz işte. O yüzden de "güçlü olmalıyım ve güçlü olmalıyız" diyorum.

Yoğunluk...

2011-01-19T02:13:00.001+02:00

Aslında "ceee" demek için geldim. Uzun uzun zaman ayırmak , yeni yazıları okumak , yorum yazmak , cevap vermek isterdim ama son haftaların getirdiği bir yoğunluk var. Sınavlar , ödevler , notlar , ortalamalar , hak ettiydi etmediydi gibi iç hesaplaşmalar vs vs...

Yani , her birinin derdi de ayrı , koşturmacası da. Neymiş , beyefendiler , hanımefendiler keyfe keder derslere gelmeyecek , sınavlara girmeyecek , okula geliyormuş gibi yapıp , kaçacak , sağda solda oyun oynayacak , gezecek . Bizde " aman canım , aman cicim , gel bakiim sınavın da eksikmiş " diye peşinden koşacağız. Sonrada not yükseltme derdine ödev alacaklar , sorumluluklarını da yapmacaklar . Yine biz , defalarca hem hatırlatmak zorunda kalıp hemde dürte dürte o ödevi teslim almak için uğraşıp duracağız. Yani pek çok şeyi zorla yaptırtıyor olmak çok üzücü. Tabi , bu bahsettiklerim belli bir gruba yönelik. Ama öğrenmek isteyeni , dinleyeni de baştan çıkartıyorlar ya , ona yanıyorum. Zaten bu konu başlı başına sayfalar alır , şimdi sakin olmam lazım...

O yüzden de sorumluluklarını bilen , çalışan öğrencileri bir kez daha tebrik ediyorum. Bunlar , madalyonun güzel ve gurur verici yüzü ama diğer yüzünü çevirmeyelim derim.

Yani , anlayacağınız şimdilik işim başımdan aşkın. Şu telaşeler bir bitsin , hafta sonuna doğru herşey yavaşlama moduna girecek (yani en azından ben öyle umuyorum , eğer sistem yine çökmezse :)) Öyle yada böyle gece kuşu olup , bir şekilde bitireceğim . Molaya az kaldı , dinlenmek şart ama şu arada yoğun çalışmak bana iyi geldi. Kendimi sadece yaptığım işe odakladım. Sıkıntı yapmaya pek vakit kalmadı diyebilirim.Hem , zaten boşvermiştim...

Sabret ve sus !!!

2011-01-16T19:21:00.020+02:00

Sabret ve sus !! Nereye kadar dayanırım , merak ediyorum. Yine herşeyi içime atmaya başladım ya hadi hayırlısı...Birikecek birikecek ve olur olmaz bir yerde patlayarak , benide yakacak , biriktirenleri de.

Görmezlikten geleyim diyorum , olmuyor , yanlışı olduğu gibi kabullenmeye çalışıyorum , o da olmuyor. Herşeyi ben mi düzeltmek zorunda mıyım ? Ben , peki ya ben nasıl sakinleşeceğim ? Kafamdaki türlü düşüncelerle neden hala sabrediyorum ? Biriktirmeden konuşsam ya , döksem ya binbir soru işaretini , gerisini de bıraksam ya. Çözsünler bakalım nasıl çözecekler. Çözemedikleri gibi daha da beter karıştıracaklarını adım gibi biliyorum. O yüzden de şimdilik susuyorum , susuyorum ve sadece bakıyorum ama ters ters bakıyorum .

İçim kaynıyor , hemde her an patlamaya hazır volkan gibi...İşte yine konuşmuyorum, yine susuyorum . Kapattım tüm alıcılarımı görmüyorum , duymuyorum , karışmıyorum ...

Mutlu yıllar...

2011-01-13T13:01:00.018+02:00

Unutmam ki , özelliklerde sevdiğim kişilerin doğum günlerini hiç unutmam. Ama bazen iç hatlar öyle bir karışıyor , o kadar yoğun olaylar yaşıyoruz ki , değil doğum günlerini hatırlamak haftanın günlerini bile unutuyoruz , bir an aklımızdan uçup gidiyor.

Sevmediğimizden mi , değer vermediğimizden mi ? ASLA ! Herkes biliyor kendine verilen değeri , hissediyor sevgisini. Ben de unuttum birkaç kez , biliyorum kötü hissedildiğini ama önemli olan , kalplerdeki yerinin varlığı bence...

Yani demek istiyorum ki unutmadım , yeni yaşının sana güzellikler getirmesi dileğimle , seni çok çok öpüyorum canım , mutlu yıllar ...

Ne yaparsanız yapın ...

2011-01-10T08:11:00.003+02:00

" Ne yaparsanız yapın ama beni değiştirin , hatta mümkünse beni baştan yaratın " dedim de epeyce bi gülüştük . İşin şakasındaydım ama " Sıkıldım bu saçtan , kazıyıp kel mi yaparsınız , model mi değiştirirsiniz , boyar mısınız ama ne olur bir şeyler yapın , çok sinirim bozuluyor artık " dedim. Aslında saçlarım kıvır kıvır , tabiki de sıkılmadım ama elektriğe tutulmuş gibi kabarması ve kuruluğu , yıpranmış ve bakımsızmış gibi görünmesine neden oluyor. Bende bundan hoşlanmıyorum.

"Kuruluk " boyanın vermiş zararlardan birisi . Saça yıpranmış görünümü veriyor. Diğer bir olumsuz yanı da , hergün yıkanıyor olması. Zaten böyle dediğim anda , ters bir bakışla karşılaştım , " o zaman hiç şikayet etme! " dercesine bir bakışla. Saçın doğal yağlanmaya da ihtiyacı olduğunu , hergün şampuanlanmamasını , yıkanması gerekiyorsa da sadece ılık suyla yıkanmasını , doğal olarak kurutulmasını ve sık sık fön çektirilmemesini de peşi sıra ekledi. Uzmanlarda saç sağlığı için haftada 3 gün yıkamayı öneriyorlar. Hergün yıkamak saç derisine ve saça zarar verdiğinden , kepeklenme ve kuruluğa neden oluyormuş.

Bu kadar konuşmuştuk ama ben hala nasıl bir değişiklik istediğimi bilmiyordum. Huyumuda bilir , ani değişklikleri kolay kabul eden birisi değilimdir. Önce kendimi bir fikre alıştırmalıyım ki , değişiklik sonra ... Düşündüm , kısacık kestirsem , ıh ıh olmaz , o zaman bonus kafa oluyorum . Renk değiştirsem , ıh ıh o da olmaz , kızıl benim dönüşü olmayan rengim. Model değiştirsem , biraz daha katlı kestirsem , ıh ıh o da değil. Zor uzadığı için kısaltmaya da kıyamam. Bildiğim tek şey , değişiklik istediğimdi ama o da olmadı.

Sonunda anladı beni " Gel sen , en iyisi sana hafif dalgalı bir fön çekelim de , kendine gel . Değişikliğide sonra düşünürüz . Hergün saçını yıkama , mutlaka bakım kremi kullan , ihmal etme " dedi . Bende " peki öyleyse " dedim ve anlaştık :)

Neskrucavasfesan...

2011-01-08T02:30:00.001+02:00

Dayanamadım ve bu saatte en yapılmaması gereken şeyi yaptım. Pişman mıyım ? Hayır değilim , en azından kayıtlara geçmesine sebep oldum. Belki bir daha yapmam diyeceğim ama yine de bana belli olmaz .

Gecenin bu saatinde midemden gelen gurultulara karşı koyamadım . Bu gurultuyla yatağa girip zorla uyumaya çalışmayı da istemedim. Zaten istesemde uyuyamazdım , biliyorum . Kafaya taktım ya...Bir keresinde de sabahı sabah etmiştim , dön sağa dön sola ama inatla birşey yememiştim.

Aslında tam olarak aklımdan geçen şey , bol acılı , bol kekikli bir kokoreçti ama bu teklifi sunamadım bile. Neymiş efendim ? " Bu saatte birşey yenirmiymiş ? " Ee , haklııı biliyorum ama bugün de benim istediğim olsun. Nolur ki ?

Sonuç olarak , kokoreç yiyemedim ama nescafe ve kruvassan ikilisi harika gitti. Hatta sabah olunca kahvaltıda bir deneme daha yapmayı düşünüyorum. Pek anlayamadım da... Şimdi birazcık açlık hissim gitmişken , kendime gelmişken , yazımı yazmışken ve en önemlisi de tekrar acıkmaya başlamadan yavaştan yavaştan gitme vakti geldiğinin resmidir :) nokta

Başlık mı ? Uykudan karışmıştır. Yoksa açlıktan mı ? :)))

Hoooop takla...

2011-01-07T01:13:00.003+02:00

Akşam akşam evin içinde bir hengame... Koltuk minderleri yere inmiş , sağlı sollu yanlara destekler yapılmış , bir bağrış bir çığrıştır gidiyor. Birde baktımki salon , salon olmaktan çıkmış , spor salonu olmuş ." Ellerini koy , şimdi başını ellerinin arasına koy ve hoop takla... " Olmadı bir daha , olmadı bir daha derken , defalarca deneniyor ama istenildiği gibi olmuyor. Yani oluyormuş da , eh işteymiş ...

Sonunda ne babada sabır kalıyor , ne de çocukta takla atma isteği. Ama not alacakmış , ya yapamazsam paniği içinde. Sürekli yamulan bir beden ve tam takla anında yer değiştiren eller , burnundan soluyan bir beden eğitimi öğretmeni ve ağlamaklı bir çocuk var karşımda. "Sakinnn olunn , sakin olun , olacak " diyorum. Tekrar tekrar deniyorlar ve bir süre sonra herkes huzura eriyor. Mutlu mesut bir şekilde minderler yerlerine kaldırılıyor ama takladan alınacak not heyecanı bitmiyor. Bildik bir atasözünden yola çıkarsam aklıma şu soru geliyor . " Terzi niye kendi söküğünü dikemiyorrrrr ? hıı ? "

Yağlanmam lazım...

2011-01-04T17:55:00.018+02:00

Bu vücudumuz nasıl tembel , nasıl nankör anlatamam. Hergün spor yapıyorsun , kaslarını çalıştırıyorsun , güçlendiriyorsun. Kendini gayet dinç ve esnek hissediyorsun. Ama 3-5 gün ara verince de sanki hiç spor yapmamış gibi tutulup kalıyorsun. Bu kadar mı çabuk unutuyor kaslar çalışmayı , bu kadar mı zayıf ? Pess doğrusu...

Hareketler yeni kas gruplarına yönelik , yeni hareketler olsa , durumu anlayışla karşılayacağım ama aynı şeyler olunca , oluşan bu performans kaybını anlayamıyorum...Belki psikolojiye de bağlı olarak değişebilir , bazen bunu hissediyorum.

Ama sporun bende hakikaten alışkanlık yaptığını düşünüyorum. Yapsın yapmasına , asla şikayet etmiyorum ama günlük dozun altına indiğimde yada herhangi bir nedenle yapamadığımda yaşadığım mutsuzluk benim bütün keyfimi kaçırıyor. Hayatımda bir eksiklikmiş gibi hissediyorum , huzursuz , mutsuz ve gerçekten de daha yorgun hissediyorum. Şimdi ise sadece 3-5 güncük spor yapmadık diye , bu kadar uyuşukluk , bu kadar zorlanma nasıl oluyor anlayabilmiş değilim. Önce bana özel bir durum sandım ama değilmiş . Diğer arkadaşlarda aynı eziyeti yaşıyormuş . Sanki herşey bir öncekinden daha zor gibi. Demek ki , 1 ay gibi bir ara verecek olsak , her yanımız anında kireçlenecek , sonra da gacurrr gucurrr sesler çıkartıp , yağlanmayı bekleyen kapı gibi olacağız. Sonra da tıkırtt , kütürtt yürüyebilene ne mutlu ...

Neyse spora gidiyorum ben , yağlanmam lazım , hadi kaçtım...

En önemlisi sağlık...

2011-01-03T01:13:00.001+02:00

Dün için yazı yazmaya başlamıştım ama devam edemedim. Hem yılın ilk yazısı olsun istemiştim hem de daha sık yazma kararım olduğu için. Ama bugüne kaldı.

Yeni yıla , 3 aile olarak arkadaşlarımızla birlikte girdik. Saat 23:59 itibari ile bir yanağıma yapışmış oğlum , diğer yanağıma da yapışmış eşimle girdik yeni yıla. Sonra da arkadaşlarımızla öpüşüp , kucaklaştık , birbirimize güzel temennilerde bulunduk. Sevdiklerimizle telefonlaştık derken böyle girdik bir yeni yıla daha amaaaa....Aması şu ki , yılın ilk günü sabahın 08:00 'inde mide bulantısı ve baş ağrısı ile uyanınca keyfim kaçtı. Bu arada mide bulantısının uykudan uyandıracak kadar şiddetli olması çok ilginç geldi , böylesini hiç yaşamamıştım ....

Hayır , hayırrrrrr kesinlikle düşündüğünüz gibi akşamdan kalma hikayesi filan değil. Aklınıza geleni biliyorum :) Yılbaşı gecesinin sabahı niye böyle olunur ? Cevabı gayet basit ama benimkisi gerçekten farklıydı. Zaten düşündüğünüz gibi olsa yazarmıydım , sesimi bile çıkartmazdım . Suss , puss olurdum. Yani ne içtim , ne de yedim yedim karıştırdım .Sadece açık balkon kapısına karşı fazla direnç gösterebildiğimi düşünmüşüm ve biraz üşümüşüm ama bu konuda dikkatli davranmadığımı , önlemimi almadığımı gayet iyi biliyorum. Yani ben biraz olduğunu düşünsemde demek ki çok fazla üşümüşüm.

Bu yüzden de bütün bir günümü mide bulantısı , hafif ateş , baş ağrısı , terleme ve titreme nöbetleriyle geçirdim. Aslında besin zehirlenmesinde de belirtiler bu şekilde. Belki de yediğim farklı birşeyden etkilenmiş olabilirim. Böyle günleri fırsat bilip pek çok ürünü elden çıkartma çabasına girenler maalesef çokça...Neyse yine de emin olmadan kimseyi suçlamıyorum , suçlu biri varsa o da BENİM. Çünkü soğuğa karşı dirençsizim ve birşey olmaz diye düşünmemem gerekiyordu. Halsizlikten sürekli uyuklasam da oğluşum ve eşim hep yanımdaydılar. Oğlum sürekli " Annecim ateşini ölçeyim mi ? Su getireyim mi? Üzerini örteyim mi ? Üşüyor musun ? Şimdi nasılsın ? " gibi gibi hep benimle ilgiliydi. Zaman zaman kendimi gördüm onda ve bu çok hoşuma gitti. Eşim de sağolsun hakkını yiyemem , nane limonumu hiç eksik etmedi , mutfakta da biri varmış gibiydi. Maşallah daha ne diyeyim :) İşte hastalanmanın en güzel yanı da bu galiba...

Bugün mü ? Artık çok daha iyiyim. Enerjim geri geldi . Biliyorum biraz abartmış olabilirim ama çok üşüyordum geceyi 2 battaniye , 1 yorgan ilavesi veee bir de sıcak su torbasıyla geçirince :))) sabaha kadar ter attım ve kendime geldim. O halde yeni yıldan en büyük dileğimiz sevdiklerimizle birlikte olmak ve en önemlisi de sağlıklı olmak...İşte herşey bu !

2 0 1 bir...

2010-12-30T23:47:00.003+02:00

Geriye bakış...

2010-12-30T01:00:00.001+02:00

Geriye dönüp şöyle bir arşive baktığımda , “yazmak” adına verimsiz bir yıl geçirdiğimi görüyorum. Gerçi yazmadım diyemem , her zaman birşeyler yazdım ama çoğunu yayınlamadım. Çünkü bazen onlar benim çığlıklarım , çizgiyi aşan son noktalarım , üzüntü ve gözyaşlarımdı , onlar benim çaresizliklerim ve anlaşılamayışımdı. Bazen de sevdiklerimin yaşanmışlıklarıydı. Yazdığım ama yayınlayamadığım sonradan baktığımda , önemsiz bulduğum “ne safmışım , neleri de dert etmişim ” diye söylendiğim , kendi kendime güldüğüm yazılarda oldu. Çoğunu sildim gitti ama kayda değer olanları başka bir zaman için beklettim , sadece yanlış anlaşılmasın , bunaltmasın diye.

Biliyorum , paylaşmak güzeldir. Belki yayınlasaydım farklı bakış açılarından , farklı yorumları görmek güzel olabilirdi ama “ Herşey de seni mi buluyor? Neden her zaman bu kadar karamsarsın? Neden herşeyi kendine dert ediyorsun? ” demelerini istemedim. Zaten hassasiyetimi bilen biliyor. Evet , biraz karamsar biri olduğumu , herşeye olumsuz yaklaştığımı söyleyebilirim ama o da sadece fazla hayal kırıklığı yaşamamak için ...

Herkesin hayatında yeteri kadar stres , üzüntü , sıkıntı varken , hiçbir şey çok kolay değilken , birde okuyucuyu daraltmak istemedim...Aslında , bende neler neler okuyorum ama hiç de daralmıyorum. Herhalde bende daraltmıyorumdur...di mi?

Hepimiz biliyoruz ki , en güzel , en mutlu anlarımızda bile , bizi altüst edebilecek olaylarla her an karşılaşabiliyoruz. Bende bunlardan çok fazla etkilendiğim için aşırı duygusallaşıp , hassaslaşabiliyorum. O zamanda aşırı tepkiler verebiliyorum. Düşünsenize , değmeyeceğini bile bile ne kadar çok şey için boş yere üzüldüğümüzü . Sanki yine üzülmeyecek miyiz ? Yine değmezmiş demeyecek miyiz ? Diyeceğiz ama önce yaşayıp , sonra diyeceğiz. HAYAT BU İŞTE... Acısı , tatlısı , herşeyiyle...O yüzden de hep diyorum ya , anlık yaşamalı , mümkün oldukça herşeyi dert edinmemeli ve belkide düşündüğümüz herşeyi yazmalı ... Bir de diyene bakmalı :)))))

Sabah sabah ...

2010-12-27T15:45:00.003+02:00

Panikle gözümü açtım , heryer karanlık . Karşımdaki saatin ışıkları yok , elektrik kesilmiş . Telefonumdan saate bakıyorum , sabahın 06:00 'sı. Kapı çalıyor tak tak tak ...Güm güm güm... Kim gelir bu saatte ? Neler oluyor ? Meğer bu kapıyı ilk çalış değilmiş , ben sonunu duymuşum ve eşim çoktan kalkıp kapıya gitmiş bile . Kalbim çıkacak gibi oluyor . İçeriden gelen hararetli konuşmaları duyuyorum ama uyku sersemliğimden neler olduğunu anlayamıyorum.Eşim fenerle odaya geliyor , acele acele üzerine kalın birşeyler alıyor ...

"Neler oluyor ? " dediğimde arabanın aküsü lazım diyerek aceleyle çıkıyor. Detayları sonra öğreniyorum. Elektrik kesilince , apartmanın jeneratörü devreye girmemiş , bu durumda kalorifer kazanı suyu pompalayamamış , kazanda sürekli sıcaklık artışı olmuş . Tüm kapakları açmışlar ama her yerinden buharlar çıkmaya başlamış , 85 ºC 'ye gelmiş. 100 ºC olsa patlama riski çok fazla olduğundan herkes panik olmuş.

Jeneratör , her kesintide devreye girerdi , duyardım ama bu saatte bozulacağı tutmuş . Bu yüzden de acilen araba aküsüne ihtiyaç duyulmuş. Bir yandan yağmur yağması , bir yandan havanın henüz aydınlanmamış olması ve aküyü sökerlerken dışarıdan gelen o telaşeli konuşmaları duyuyor olmam yeterince heyecanlanmama neden oldu. Aradan 10-15 dk. kadar geçti, geçmedi , jeneratör çalışmaya başladı. Yani , sabahın o saatinde duyduğum en rahatsızlık verici ses , rahatlama nedenim oldu. Ne diyeyim hepimize geçmiş olsun...

İçine yaratık mı girdi bunların ?

2010-12-23T00:01:00.004+02:00

Birkaç zamandır telefonuma musallat olan , yurt dışı abonesine kucak dolusu sevgilerimi gönderiyorum. Kendisi olur olmaz saatlerde çağrı bırakıp , aklınca beni merakta bırakmayı planlayan , benimde hiç ama hiç tanımadığım yurt dışı telefonuna geri döneceğimi düşünen kişidir. 359 koduyla arayan bu şahsiyet yada şahsiyetler , edindiğim bilgilere göre ev , yemek , para ve kontör talebinde bulunuyormuş. Yani dolandırıcı bir şebekeymiş. Ayrıca yanlışlıkla telefona cevap verilirse faturada epey bi kabarık geliyormuş . Lütfen dikkat...

Bir de düzenli olarak gelen bir mesajım var. "TEBRİKLER ! Hediye KOL SAATİ kazandınız . HEMEN şu şu şu numaradan arayın , kaydınızı yaptırın ( yaptırın da görün gününüzü !!) " Sağol be canım , o kol saati ! senin olsun. Eminim pek çok kişiye hala ısrarla da gidiyordur bu mesaj . Ama düşünsenize , aslında ne kadar da şanslı insanlarız . Yoksa , içimiz mi fesattır nedir anlamadım ki . Bak ne güzel insancıklar bize sürekli hediyeler göndermek istiyor ama biz onlara geri dönmüyoruz cık cık cık çok ayıp ediyoruz çook. Oysaki şimdiye kadar ne çok saatimiz olurdu :)) Saatçi bile açardık :)))

Ve bugün yeni bir mesaj daha. "Katılmış olduğunuz kampanyamızdan ücretsiz telefon görüşmesi kazandınız. Hemen arayın. " Oldu canım başka ? Yok ben almayayım , alana da manî olayım diye yazdım bunu zaten...

Sonunda gsm operatöründen de uyarı mesajı geldi . "Tanımadığınız numaralardan gelen "ödül kazandınız, TL. yükleyin " gibi gelen sms'leri dolandırıcılık mağduru olmamak için dikkate almayınız" şeklindeydi. Biraz geç oldu ama yine de sağolsun. Yaa bu insanlar nasıl bu kadar kötü niyetli olabiliyorlar ? Nelerden , nerelerden medet umar hale geldiler , inanasım gelmiyor. İçine yaratık mı girdi bunların ? O kadar çok çeşitleri var ki ...

Sonsuz naz hakkı...

2010-12-19T12:23:00.010+02:00

Ahh! şu erkekler ahh! Hasta olmaya hiç ama hiç gelemiyorlar. Mız mız da mızz , çocuktan beter çocuk oluyorlar. Yaşı kaç olursa olsun , büyüğü de aynı küçüğü de. Sanıyorum ki çok azdır sessiz sakin olanı. Sanki bir tek onlar kötü hissediyormuş gibi ay ayy ayy ölüyorum , ııhh , aahh , ay amann , offf . Kimse benimle ilgilenmiyor , dayanamıyorum artık demeler bununla beraber sürekli oflama ve inlemeler , ardı arkası kesilmeyen istekler...Yani sürekli bir naz durumu...

Dün gece de birden bire ateşi yükseldi oğlumun . Hem onun hem bizim keyfimiz kaçtı. Kıyamam ben kuzucuğuma , yapacağı nazın haddi hesabı yok ama işin ilginç yanı da , böyle ateşli olduğunda tamamen başka bir çocuk gibi oluyor. Sürekli ilgi isteyen (-ki bu çok normal bir durum ) ayrıca da aşırı derecede kibar ve düşünceli... Bir de çenesi bırbırbır hiç susmuyor , bu haliyle nasıl buluyor o enerjiyi anlayamıyorum. "Annecimmm yanıma gelir misin? Annecimmm elimi tutar mısın? Annecim su getirebilir misin ? Annecimmm çok üşüyorum , annecimmm başım ağrıyor , annecim kusacak gibi oluyorum , annecim boğazımda bişey var , annecim gücüm yok , annecim galiba ben çok hastayım , annecim de annecim ..."

Ve böylece başlıyor naz hakkı. Öncelikle yemek yemesi için , paşanın isteği ön plana alınıyor. Sonra da yatağına kadar servis yapılıp , ağzına çatal kaşık hizmeti veriliyor. Saati gelince de ilaçları. Sonrasında da dinlenme ve uyku şart ama nerdeeee , sürekli bir inleme , sürekli bir mızıltı durumu , bitmek bilmiyor. Şimdi hasta ya , annesi ona kıyamaz ya sonsuz naz hakkını tamamen kullanıyor. Kuzucuğum sen naz hakkını her zaman kullan ama çabuk iyileş olur mu?

-anneeeee , ben şimdi iyileşemezsem , okula da gidemem di mi ?

-İyileşirsinnn tatlımm , merak etmee.

-off anne yaa , iyileşemezsem gitmem amaaa , hem sende evde kalır bana bakarsınnnn , ne güzel olur di mi? diye başlayan sözlerin arkası da hiç ama hiç kesilmiyor...
Sizce hasta iyileşmek istiyor mu?

Her sayfaya imza lütfen....

2010-12-16T08:13:00.002+02:00

Maaşımızı aldığımız A bankasıyla olan sözleşmemiz sona erdiğinden başka bir B bankasıyla anlaşılmış . Genel anlamda bankamızla çalışmaktan gayet memnun olsakta olaya bakış açısı çok farklı ve zaten bizim dışımızda gelişen bir durum. Yani tamamen duygusallll ! yaklaşılmış. Yok , daha iyi şartlarmış da , daha bir güvenilirlikmişş te , vs , vs ...

Şimdi işin zor tarafı , yılların verdiği alışkanlık ve sağladığı kolaylıkları görmezden gelmek ve pek çok talimatı değiştirip yeniden düzenlemeye gitmek . Ama elimiz mahkum , ne de olsa maaşımızı ödeyecekler...

Ama asıl olay şu ki , yapılan sözleşmeler...Sadece prosedür gereği sayfalarca yazıyı okumadan , okusakta çoğunu anlamadan imzalamak zorunda olduğumuz 50 sayfalık sözleşmelerden bahsediyorum. Bu yüzden de geçen sabah gelen banka yetkilileri ile sözleşme kursuna katılmış gibi olduk. Şu sayfayı açın adınızı , soyadınızı yazın , şuraya imzanızı atın , 2 sayfa çevirin kart no yazın , noyu kutunun altına yazın , bir sayfa daha çevirin hesap no yazın , her sayfanın altına imza atın , sayfa geç imzala , sayfa geç imzala , sayfa geç imzala derken sayfa 35 'te son imza . Yani bütün bu imza işkencesi sadece ana sözleşme için. Dahası var , sonra çevirin ekteki , o form , bu form derken 50 'ye yakın imza . Hatta " boş sayfaya imza atmayın " sözünü de çiğneyerek yetkililerin önünde paşa paşa doldurulan bu sözleşme sinir bozucuydu...

Şimdi soruyorum , ne gerek vardı bu kadar sözleşme içeriğine , okumadan atılan onca imzaya .Şu sözleşmeleri kısaltsalarda , sadece gerekli yerleri imzalasak , hem kağıt israfı olmasa hemde imzalamaktan anamız ağlamasa. Zaten , imza , imzalıktan çıkmış , kılık değiştirmiş , ama kime ne...

İmza : özii :))))

Kırmızııı...

2010-12-10T16:55:00.002+02:00

Ve ben...Yani benim için imkansız bir birliktelik. Ama insan yeni bir şeyler denemekten de çekinmiyor galiba. Ya da adına "denemek" demeyelim de , bir "zinciri kırmak" diyelim. Biliyorum , hiç birşey anlaşılmadı , ne oluyor , kim , ne zinciri , ne kırması ?

Öyle büyütülecek bir konu değil yaa. Sadece kırmızı ve ben asla bir araya gelemeyen bir ikiliyiz. Herkese yakıştırırım , beğenirim ama kendime bir türlü yakıştıramam. Düşündüğümde bile nedenini bilmediğim bir gerginlik içerisine girerim. Ve bu konuda söylediğim tek söz her zaman "asla" olmuştur. Bu yüzden de bugüne kadar ne bir kırmızı giysi , ne bir ruj , ne de oje asla ama asla almamışımdır. Hep pastel tonlar tercihim olmuştur. Bu konudaki tüm ısrarlara da hep ters yaklaşmışımdır.

Taa ki geçen gün arkadaşım " sana kırmızı oje aldım , süreceksin ve bende göreceğim " diye baskı kuruncaya kadar. Sürdüm ve öylece ellerime baktım . Sadece baktım , kimin elleriydi bunlar , sanki bana ait değil gibiydiler. Biraz garipsedim ama itiraf ediyorum gerçekten de güzel oluyormuş. Meğer gereksiz yere inat etmişim , gereksiz yere abartmışım. Şimdi sıra kırmızı kazağa geldi sanırım...

Bu kadar da alışılmaz ki ...

2010-12-09T08:11:00.001+02:00

Öyle çabuk alışıyoruz ki her türlü yeniliğe , sonrada hiç kullanmamışız gibi eski olan şeyleri garipsiyoruz. Alışveriş merkezleri , restaurantlar , cafeler , bazı iş yerleri ve daha pek çok yerin tuvaletlerinde temizlik adına kullanılan kolaylıklardan bahsetmek istiyorum. Ama benim burada takıldığım konu , alışkanlıklarımız.

Kullandığımız köpük sabun , fotoselli musluk ve fotoselli kağıt havlu makinesine alışmaktan bahsediyorum. Mesela kağıt havlu inanılmaz bir kolaylık , kişiye özel , tek kullanımlık . Özellikle de kalabalık ev ortamlarında havlu takibi gerektirmeyen bir durum. Eline köpüğü al , köpürt , musluğun altına gel açılsın , elini yıka , sonra da elini havlu makinesine doğru uzat "dırrttt" havlu gelsin. Oh ne güzel bir kolaylık , ne güzel bir temizlik . Diğeri de hem su israfını önleyen hem de binlerce kişinin elini musluğa sürmeden yıkayabilceği kolaylığı sağlayan fotoselli musluklar. Dokunmadan elini uzat açılsın , çek kapansın. Süperr...

Ama geçen gün , bu musluk yüzünden kendi kendime sesli bir şekilde " yuhh artık " dediğimi hatırladıkça gülümsüyorum. Cafedeyim ve ellerimi yıkamak üzere tuvalate gidiyorum. Elime köpük sıkıp gayet güzel , ellerimi köpürtüyorum . O sırada gözüm duvardaki bir reklam yazısına takılıyor , ben ellerimi musluğa doğru uzatıp bekliyorum ama tık yok , tekrar deniyorum yine tık yok. Gözüm hala yazıda ve ben musluktan o kadar eminim ki , ellerimi sağa sola hareket ettirip beklemeye devam ediyorum. Israrla musluğu akıtacağım ya , sonunda eehh diyerek bakıyorum ki , mustuk aç kapalardan. " eee yuhhh artık bu kadar da alışılmaz ki " diyerek gülüyorum .

Sanki çevirmeli musluk olsa el yıkanmazmış gibi...Sanki evdeki çevirmeli musluk değilmiş gibi. Ne çabuk alışmışız biz bunlara...

Çabuk eve gelll....

2010-12-03T08:15:00.006+02:00

Çığlık çığlığa koşarak yanıma geldi . Ağlamaktan titriyor , yerinde duramıyordu. Zorla sakinleştirdim ve ne olduğunu anlatmasını istedim. Sonra da çaktırmadan gülümsedim . Yani , o anı ben yaşasaydım , benimde yapacağım şey , kesinlikle aynı tepki olurdu. Elinden tuttum ve odasına bakmaya gittik.

Pencereden bakıyormuş , birden içeriye kocaman bir çekirge zıplayıvermiş. Ama gerçekten de kocaman . 8 cm gibi birşey. Şimdi burada , normal olarak yapılması gereken davranış ne olmalıdır? Çekirgenin üzerine bir şey atıp , sonrada onu bahçeye atmak olmalıdır değil mi ? Ama ben yapamam. Hatta , o çekirgeye yaklaşmam bile mümkün değil. Ne yapacağı belli mi olur , böcek bu , ya ben ona doğru yaklaşınca , o yüzüme ya da üzerime atlarsa , yok yokkkk hayali bile kabus gibi...haaa bana zarar verebilir mi ? Elbettte ki veremez ama ben bu tür haşeratlardan hoşlanmıyorum...Hem ben onlara dokunmuyorsam onlarda mümkünse bana dokunmasınlar...

Sonrasında ne mi yaptık ? Tabiki çekirgeyi yakın takibe alıp , kapıda kamp kurduk. Ayy kıpırdadı , ayy döndü , ayy tırmandı , ayy düştü , ayy ayy zıpladı , zıplayacak derken kendi halimize güldük. Eğer gözden kaçırsaydık işimiz çok zor olacaktı. Hiçbir güç onu , o odaya sokamazdı , biliyorum. Acil çözüm için de " Alo baba , çabuk eve gel " servisini kullandık. Sonuç olarak , o doğaya geri döndü bizde odamıza...

Bazen üzerine gitmeyeceksin !!!

2010-12-02T14:58:00.002+02:00

Üzerime gelme !!! Bu ne demektir ? Üzerine yürümek midir ? Tabiki de değil , çok fazla merak etme , çok fazla ilgilenme , çok fazla engellemeler getirme , çok da fazla yanlışlar bulma , bırak ! Kim neyi nasıl biliyorsa öyle yapsın. Olayları inceden inceye didikleyip daha da bunaltma...

Her cümleyi demiyorum ama her kelimeyi tek tek sorgulama . Ve bunu da her defasında vurgulayıp sürekli karşısına çıkartma. Belki farkında olarak belkide farkettirmeden yapılıyor olsa bile bunu da baskı şeklinde hissettirme. Sonra da kendine kendine kurup , kendin üzülme. Sürekli de açık aramaya çalışma çünkü mutlaka bulursun , unutma ki hiç kimse mükemmel değildir ama hiç kimse... Zaten birisi ben mükemmelim diyorsa kesinlikle de ilk hatayı , işte o zaman yapmış olur . Sanki bir şeyleri görmezden gelmeye çalışmanın göstergesiymiş gibi...

Herkes birbiri için çok ama çok iyi olabilir . Belkide o , senin düşündüğün kadar iyi değildir. Kimbilir ? O halde en iyisi , bazı olayların üzerine çok fazla gitmemek. Ve bırak , kim neyi , nasıl biliyorsa ve neye inanmak istiyorsa hatta ve hatta hata bile yapıyorsa bazen olaylara karışmayacaksın ve üzerine git-me-ye-cek-sin...

Uyursam böylee ...

2010-11-29T17:45:00.004+02:00

Bazen aşırı yorgunluk hissettiğimde , özellikle de hem beyin hem bedenen tamamen gücüm tükendiğinde herşeyden uzaklaşmak , sessiz sakin kalmak isterim. Böyle zamanlarda da hiçbir plan yapmadan hemen eve gelip , çantayı , üstü başı fırlatıp , evin hiç sağına soluna bakmadan , dağınıkmış , kirliymiş , yemek yokmuş , hiç ama hiçbir şeyi umursamadan bazen çalan telefonları bile duymadan hooop battaniyemin altına sızarım. Büyük bir ihtimalle de 2-3 dk. içinde uykuya dalarım. Sonrasında ise kısa kısa rüyalar başlar. Oradan oraya koşturmalar , yetiştirilemeyen işler , çözülemeyen sorunlar uykuda bile peşimi rahat bırakmaz . Beden dinlenmeye geçmiştir ama beyin hala çok yoğundur. Hatta saçmalayacak kadar...

Çünkü öyle derin uyurum ki , derinlerden gelen kapının sesini zor duyar , yine de irkilerek uyanırım. Hava hafif kararmıştır , "noluyo yaa , kim bu saatte" diye söylene söylene kapıya giderim. Kapıya gidene kadar , kafamdan binbir çeşit soru geçer . Zaman kavramımı kaybetmişimdir.

Acaba saat kaç ? Sabah mı oldu , akşam mı ? Sabah oldu da , okula mı geç kaldım ? Bu sabah dersim var mıydı ? Varsa hangi sınıfaydı ? Geç kaldıysam , kapıya gelen kim ? Yoksa servis mi geldi ? Sabah olduysa eşim ve oğlum neredeler ? Neden sabahın köründe gittiler ? Beni neden uyandırmadılar ? Ya da neden geç kaldılar ? Neden şimdi başım ağrıyor ? gibi gibi gibi...

Yani , benim için o uykudan uyanıp kendime gelmek öyle zordur ki , anlatamam . Ama herşey kapıya gelene kadardır. Sonra herşey normale döner. Farkederim ki , akşam olmuştur , oğlum gelmiştir , az sonra da babamız gelecektir , ben uyumuş , sersemlemiş ve daha da yorgun olmuşumdur , ev almış başını gidiyordur , yemek yoktur , peki ya , o rüyalar ne anlama geliyordur , uyku yetmemiştir , yarın hasta mı olmalıdır , gerçek bu kadar nettir :)) Yani , anlayacağınız vay halime vaydır ...

Tatil mi yaptık ???

2010-11-22T01:12:00.001+02:00

Ben biraz nankörüm galiba. Neden derseniz ? Tatil nasıl geçti diyenlere , " Tatil mi yaptık , ben hiç farketmedim " diyebiliyorum. Evet , belki çalışmaya gitmiyoruz ama çok daha farklı bir koşuşturma içerisine giriyoruz. Sadece erken uyanma stresi yok ve saate bağımlı değilsin.

Ama bunun dışında yapılacak şeyler hiç bitmiyor . Ve herşey seni beklemeye devam ediyor. Bu da gerilmek için yeterli . O halde tabikide sorarım , " bu nasıl tatil " diye ? Nedendir bilmem ama çalışırken herşey daha planlı programlı oluyor ve kendime zaman ayırıp dinlenebiliyorum bile. Aslında ben , herkes çalışırken tatilde olmak isterdim. Tatilin , dinlenme adına keyfini ancak böyle çıkartabilirim diye düşünüyorum. Yani kimse beni yormasın , kafam rahat olsun , bununda adı tatil olsun , şeklinde...

Böyle zorunlu tatillerde ise,daha bir yorgun ve stresli oluyorum. Bazen yapmak istemediğim şeyleri de sadece zorunluktan yaptığım için hiç keyif alamıyorum. Yok yok , sevmiyorum böyle bayram tatillerini , kaç kere demiştim zorunluktan yapılması gereken hiç birşeyi sevmiyorum diye. O yüzden de bayramlarda uzaklara gitmek , sadece dinlenmek istiyorum.

Şimdi ne isterdim biliyormusunuz ? Şöyle 1-2 hafta rapor patlatsam da herkes işe giderken ben tatil mi yapsam ? Tabikide şakaaa...İşler bu kadar çokken , çoluk çocuk bizi beklerken olacak iş değil. Nankörlükte bir yere kadar ama dimi ? Neyse, öyle yada böyle tatil dedikleri şey bitti ya. Herkese iyi bir hafta ve iyi çalışmalar dilerim...